‘Sigaar in de Maas’, ‘Dorp in de Rivier’ zijn een paar omschrijvingen die ons idyllische eiland in het midden van de Nieuwe Maas en de stad Rotterdam markeren. Het is de plek waar ik woon en werk. Als oud-zeeman en conceptueel kunstenaar kon ik het niet nalaten het eiland als schip te benoemen en met enkele toevoegingen zoals een bak en stuurboordbaken, een scheepshoorn en een machinekamer maakte deze surrealistische metafoor enige opgang en bekendheid en zo was het te vinden in de ‘Lonely Planet Guide’.
Op geen enkele manier was het kunstwerk bedoeld om zich de ruimte psychisch toe te eigenen maar wil het de ruimte bieden aan de verbeelding. De fysieke toevoegingen die aan mijn verbeelding uiting gaven zijn dusdanig geplaatst dat ze geen sta-in-de-weg zijn en eerder toevoegingen zijn aan de ruimte. De ruimte is een groot goed en de openbare ruimte behoort aan ons allen.

Het begrip landjepik kennen we natuurlijk allemaal en het speelt zich overal af: lokaal, globaal en zelfs universeel. Een voorbeeld uit een lang vervlogen tijd staat me nog helder voor de geest. We verplaatsen ons naar Paal, 1955; ik was tien. De Tessenderlosesteenweg had aan de kasseiweg de bebouwing en achter de huizen bevonden zich de tuinen die paalden aan een ruim pad dat aan de tuinen toegang gaf. Elk jaar ploegde de boer een strook meer, en plantte er wat meer koren tot het pad amper nog bestond.
Indianen, Aboriginals en Maori’s raakten hun land kwijt aan indringers en vandaag bezetten radicale kolonisten Palestijns land, bombardeert Rusland Oekraïne en probeert Elon Musk de ruimte te beheersen.
Ook in onze buurt is het aan de orde oplettend te zijn zodat we de openbare ruimte niet verliezen. Altijd zijn er weer kapers op de kust die mogelijkheden zien en de ruimte willen benutten voor persoonlijk gewin. Ze zijn daarbij gehaaid en bedreven en gebruiken alle voorwendsels om hun hebberigheid te verhullen.
Als bijlage bij deze column voeg ik een schrijven toe dat ik richtte aan instanties die mogelijk kunnen verhinderen dat de gemeenschap weer wat ruimte kwijtraakt.

Want ... zo ben je het rijk en zo ben je het kwijt.

Ponton
Op vrijdag 30 oktober 2026 las ik op de berichtgeving vergunningen van de gemeente Rotterdam dat er een evenementenvergunning was aangevraagd voor de inrichting van een schaatsbaan op het herdenkingsponton bij het gewezen bruggehoofd ter hoogte van Maaskade 72 op het Noordereiland.
Terwijl bewoners opgelucht waren dat het ponton weer publiekelijk toegankelijk was geworden
nadat de horecaonderneming ‘Saam / A la Plancha’ financieel onderuit ging, is er nu een andere
horecaonderneming die plannen heeft om op het ponton evenementen te organiseren en de
publieke ruimte te benutten voor persoonlijk gewin. De lobby in de media en de voorbarige
aankondigingen op hun eigen website laten daar geen misverstand over bestaan.
De openbare ruimte is een hoog goed en het fysiek claimen van de openbare ruimte, zeker als het commerciële intenties heeft, is laakbaar.

Het ponton, dat conform een bewonersbesluit van ca. 45 jaar geleden werd aangelegd na de sloop van de Wilhelminabrug en de herinrichting van de Van der Takstraat, beoogde een plek te blijven waar de herinnering aan de driedaagse verdediging van de Maasbrug door de mariniers herdacht kon worden. Oude brugdelen werden als zitjes op het ponton gelast en talloze bezoekers konden al dan niet historisch ingetogen genieten van deze plek. De BOF (Bewoners Organisatie Feyenoord) en de afgevaardigden van de gemeente (dS+V) besloten haast een halve eeuw geleden ook dat er geen horeca exploitatie op die plek zou plaatsvinden.
Als historisch besef en de publieke ruimte een impulsieve speelbal lijken te worden waar willekeur en gewin hoogtij vieren, maak ik daar als bewoner bezwaar tegen en wil dit ook als dusdanig aangemerkt hebben.
Elke onderneming wens ik een florerende toekomst, maar niet ten koste van het historisch besef en de openbare ruimte.

Met vriendelijke groet,
Joe Cillen