Op deze mooie zondagvoormiddag vertrokken we aan de Merelhoeve voor een wandeling van zo'n drie kilometer langs enkele hollewegen. Ilse Plessers van Regionaal Landschap Lage Kempen hield onderweg geregeld een stopje om tekst en uitleg te geven.
Hoe een holleweg ontstaat
Meteen de eerste weg, aan de Watermolenstraat, is een heel mooi voorbeeld van een holleweg die door de mens is ontstaan. Boeren namen de kortste weg naar hun akkers. Door het veelvuldige gebruik en het afstromende regenwater sleet de weg steeds dieper uit.
In een holleweg heerst een typisch microklimaat. Het is er ook stiller dan boven op het plateau. Links en rechts groeien andere planten, omdat de ene kant meer zon krijgt dan de andere. Hollewegen zijn ook heel geliefd bij dieren.
De holleweg aan de Watermolenstraat
Een holleweg ontstond door het veelvuldige gebruik en het afstromende regenwater.
Beheer
Regionaal Landschap Lage Kempen heeft voorlopig tot 2030 een samenwerkingscontract met de stad Beringen en het beheer van de hollewegen werd aan het Regionaal Landschap overgedragen. Daarnaast loopt er een Europees project, waaraan Beringen niet deelneemt. Voor de werken wordt vaak samengewerkt met De Winning.
Het beheer bestaat onder meer uit het bestrijden van exoten en het knotten van sommige eiken, zodat andere meer ruimte krijgen. Oude eiken worden soms gekapt. Wat je hier veel tegenkomt, is de eikvaren.
De eikvaren
Wild fruit
De boomgaard ligt tussen weiden en velden. --- het krantje over wild fruit uit 2011
Voorbij de boomgaard kom je wild fruit tegen, zoals de wilde appel. Die staat vlak naast een dode eik, die binnenkort gekapt zal worden. In 2011 verscheen er al eens een artikel 'Fruit in Paal', over wilde appels, wilde peren en ander wild fruit.
Aan het einde van de holleweg, op de overgang naar de verharde Watermolenstraat, sloegen we rechts een paadje in. Hier zou vroeger een oude wilde pruimelaar gestaan hebben, een boom die je ook geregeld langs hollewegen tegenkwam.
De dode eik zal binnenkort gekapt worden
Einde van de holleweg, overgang naar de Watermolenstraat - Halte aan het einde van de holleweg
Rechts om de hoek ging de wandeltocht een paadje in.
Vogelmuur, een sterretje in het gras
Ilse is ook wildplukgids en wees ons op de vogelmuur. Dit kruid is eetbaar, bijvoorbeeld in een slaatje. Door de droogte lag er veel kale grond, maar zodra het regent, schiet vogelmuur meteen op. Kippen, konijnen en hazen zijn er dol op. Zelfs voor de mens is het gezond: het bevat veel vitamine C en calcium.
Na onderzoek werd vogelmuur in de winkel verkocht, maar toen de mensen doorhadden dat ze het gewoon in de vrije natuur konden plukken, stortte de verkoop helemaal in. Het bloempje ziet eruit als een klein sterretje; de plant wordt dan ook stellaria genoemd.
Wildplukgids Ilse vertelt over de vogelmuur.
Het bloempje van de vogelmuur lijkt een klein sterretje.
De grote open stukken die je onderweg tegenkomt, zijn al ontdaan van afgestorven struiken en bomen en worden mettertijd opnieuw aangeplant. Heggen dienden vroeger als afbakening van de akkers of om het vee binnen te houden.
De tweede holleweg 
Het onderhoud gebeurt nooit over een hele kant tegelijk, maar in stukken. Hier zie je een voorbeeld van jong gewas dat twee à drie jaar geleden opnieuw werd aangeplant.
Wijerkoekjes
Onderweg werden we getrakteerd op Wijerkoekjes, een streekproduct uit de omgeving van Zonhoven. Ze zijn gemaakt met moerasspirea, die een amandelsmaak heeft.
Proeven van een Wijerkoekje ---Wijerkoekjes, gemaakt met moerasspirea --- Onderweg
De bomen aan de rechterkant zijn ratelpopulieren. Deze inheemse boom dankt zijn naam aan de blaadjes, die bij wind ronddraaien en zo een ratelend geluid maken.
De laatste holleweg
Het laatste stuk naar de laatste holleweg
Als wildplukgids wist Ilse ons ook te vertellen dat je klimop als wasmiddel kunt gebruiken.
Gelukkig hadden we het weer mee en hoefden we er geen te plukken.
Ilse vertelt over klimop --- Infobord 'De geborgenheid van een diepe straat'
Op het bordje hieronder zie je dat het om een holleweg gaat.
Bezoek van everzwijnen
Hier kwam onze kleine, maar toch leerzame hollewegwandeling stilletjes ten einde en kwam de Merelhoeve opnieuw in zicht. Maar nog voor we er waren, zagen we dat er bezoek was geweest. Jawel: ook hier hebben de everzwijnen huisgehouden!
Ook hier hebben de everzwijnen huisgehouden.
terug aan de Merelhoeve
Voor mij is dit een heel mooi en nostalgisch plekje. Hoeveel mensen zijn hier ooit niet gaan zwemmen? Tot slot namen we hier afscheid van deze mooie zondagvoormiddag. Eens iets anders dan naar de markt gaan!
Ons hapje en drankje voor onderweg: een appeltje voor de dorst en een Wijerkoekje tegen de honger die zou komen.
- Afscheid na een mooie zondagvoormiddag
Tekst en foto's: Veerle
