In het voorgaande deel fietsten de zussen van Paal naar het vertrekpunt in Diest en dan van Diest tot op de Vleugt.
Van daaruit vertrokken ze via't Roth richting Paal. Onderweg waren er een reeks bezienswaardigheden.
Van een mancave gesproken...
Schuin tegenover het eerste huis van Limburg.
De grens verspringt op dit stuk tussen Vleugt en Paal wel drie keer:
- 1ste huis: Limburg = Café De Vleugt
- 2de huis: Limburg, aan de tweede provinciegrens
- 3de huis: ligt schuin tegenover "De Nachtegael"
Op naar de volgende bezienswaardigheid langs deze weg.
Dank u, Roza Van Zonhoven (94 j.) — ik plaagde haar toen ik naar haar naam vroeg (hahaha). Ik deed alsof ik haar niet verstond en zei: "Oh, kom jij uit Zonhoven?", waarop zij fel antwoordde: "Nee, ik héét Roza Van Zonhoven." Zo trots als een pauw trok ze met ons haar geleeg op.
Omdat Brussel voor ons deze dag een beetje te ver was om naartoe te fietsen, hebben we in onze eigen omgeving een mini-Atomium gevonden — en dachten: dan nemen we hier maar even een foto.
Maar net voor we de grens van Paal op Brelaar oversteken, ligt nog op het grondgebied van Schaffen, aan de linkerzijde, "Cabaret Den Nachtegael". Een stopplaats voor de koetsen, waar men de paarden wisselde en eventueel nog op Brabants grondgebied kon overnachten. Het cabaret staat heel duidelijk op de Ferrariskaart van 1777. Zoals je op de foto's ziet, zijn de sporen van de afbraak van het grootste deel van de hoeve en de stallen nog steeds zichtbaar, al zal het stenen gebouw wel van latere datum zijn.
Langs de Klitsberg afgereden, rijden we via de Heldenlaan Paal-dorp binnen.
Vervolgens fietsten we via de Beverlosesteenweg richting Stal/de Posthoorn, maar de oorspronkelijke route liep via de Lijsterstraat naar de Voortstraat! Daar stonden we dan mooi, want het kanaal lag er toen nog niet. We moesten dus wat improviseren en zijn langs het kanaal naar de brug op Tervant gereden.
Tegen die tijd hing de tong al op de knieën, en besloten we bij het Grauscafé te stoppen om onze eerste, mooie dag af te sluiten. En wie kwamen we daar tegen? Toch niet Etienne Bervoets zeker? (hahaha) Nee hoor, we hadden daar gewoon afgesproken.
Bij het aankomen op het terras viel zijn oog meteen op mijn been, dat onder het bloed zat. Nog even terugdenken: bij Wijndomein Barenberg moesten we door het veld om zo dicht mogelijk bij de druivelaars te komen, en dat betekende: vol de struiken en doornen in. Resultaat: een flinke schram op mijn been. Maar ik veegde het niet af — ik ging Etienne wijsmaken dat ik was overvallen door struikrovers (hahaha, veel struiken, weinig rovers). Zijn eerste reactie was de moeite waard.
Wordt vervolg...
