Maar daarna is het onverbiddelijk: de schooltas mag weer van zolder komen. Volgens sommigen is het vanaf de eerste schooldag meteen volle bak les. Dus, jongens en meisjes, jk maar eens goed in uwe agenda… misschien staat er al ergens een taak die tegen morgen af moet zijn! 😉
Na de examens werd vroeger het schooljaar afgesloten met de eerste Paalse kermis. Daarna zwaaide men met de familie er op uit en trok men er zowat de halve wereldbol mee rond. Ook de Jeugdkampioen maakte er deze zomer weer een top-tiendaagse van, ongetwijfeld het hoogtepunt van hun werkingsjaar. We dachten misschien even dat die zomer eindeloos zou duren, maar zoals altijd ging hij veel te snel voorbij.
Eind augustus kregen we gelukkig nog drie dagen kermis om ons aan vast te houden. De kleinsten konden nog één keer op de paardenmolen, visjes vangen… of moet ik tegenwoordig zeggen: vissen vangen? Ik heb eigenlijk nooit anders geweten dan dat het eendjes vangen was. Dus geef mij maar gewoon de eendjes!
Ook de botsauto’s blijven het goed doen. Al moet ik zeggen dat ik tegenwoordig soms iets anders zie dan vroeger. In plaats van stevig tegen elkaar te botsen, rijden sommigen tegenwoordig netjes naast elkaar… om daarna uit te stappen en te beginnen boksen. Dat was vroeger toch niet helemaal de bedoeling van de botsauto’s!
En dan was er natuurlijk nog Coco Loco. Een attractie voor wie geen schrik heeft en zijn maag nog wat wil testen.
Tussendoor kon men natuurlijk altijd terecht bij de verschillende eetkramen. Wat er tegenwoordig allemaal te krijgen is, vraag het mij niet. Maar één ding is zeker: de kermisfriet en de smoutebollen blijven populair. Ge kunt ze mee naar huis nemen, maar ge kunt natuurlijk ook op een terrasje van een café neerstrijken en daar nog wat blijven hangen.
Tot ge uiteindelijk naar huis gaat en misschien nog eens denkt aan die andere woorden van Gerard Cox:
’t Is jammer dat het overging,
’t is allemaal herinnering.
Daar doen we dan de hele winter maar weer mee.