Als apnea duiker is het een verukking om over het rif te zwemmen. Om wat vissen of koraal wat van dichterbij te bekijken maak ik dan af en toe een hoekduik. Heerlijk om zo in het heldere water m 'n conditie op peil te houden. Zeker verzet het de geest van een vieze stad naar de. wondere wereld onder water. Boven water is het een ander verhaal. Ook hier wordt je geconfronteerd hoe het antropoceen een nachtmerrie wordt. Dahab was vroeger een vestingshaventje, maar is inmiddels in de veertig jaar dat ik hier mijn winters doorbreng een grote stad geworden.

De oorspronkelijk budgettoeristen en hippies die Dahab aandeden zijn vervangen door Egyptische toeristen, die met grote drommen hier naar toe komen. Studenten en families bevolken de ongereguleerde stranden en eettentjes. Wat ooit idylisch was is nu een mengelmoes van idioterie. Gettoblasters hoor je heel de nacht en pizzabestellers op motorfietsen racen 7/24 op en neer. Ondanks de borden met de vraag om het niet te doen, overal wordt er afval achtergelaten. Implementatie van verboden lijkt overal ter wereld een probleem te zijn, Singapore uitgezonderd.

Generaal Sisi hierover te informeren laat ik wijselijk uit mijn hoofd en ik ben al lang blij dat gisteren onze visa werden verlengd en ik ongestoord nog een maand kan blijven.
Warme groeten uit Dahab, Joe.