Wel zijn paden en kruisingen dikwijls voorzien van knooppunt bewegwijzering en je moet een bijbehorend boekje of kaart hanteren om uit dat labyrint te komen. Blijkbaar is er alles op gericht dat je niet buiten de gemarkeerde paden fietst. Als je kiest voor route 63 dan volg je die route, punt uit. Daar doen we uiteraard niet aan mee. We hebben wel een doel als we wegfietsen maar hoeven ons er niet aan te houden.
Dit jaar hadden we als doel gesteld om de Schelde vanaf Vlissingen naar de bron te volgen. In eerdere escapades volgden we de Rijn vanaf de Tomasee in Zwitserland naar de Noordzee en fietsten we de Maasroute heen en weer van Rotterdam naar Pouilly-en-Bassigny op het plateau van Langres in Noord Frankrijk. Vorig jaar volgden we de kustlijn van Nederland tot in Normandië en dit jaar was het doel dus de Scheldebron vlakbij Gouy op de hoogvlakte van Saint Quentin in Frankrijk om te kijken waar al dat water vandaan komt. Juni vinden we een fijne maand om te reizen omdat we dan de vakantieperiode van de grote meute kunnen vermijden. Er is dan op de meeste campings ook nog plek om ons tentje op te slaan voor een nacht. Van Rotterdam fietsten we op 10 juni naar Oude Thonge in Zeeland om vervolgens naar de monding van de Westerschelde in Vlissingen te koersen. De eerste dagen op de fiets zijn zwaar en ondanks de wielerbroek krijgt het zitvlak aardig wat te verduren. Het is even doorbijten.
Buiten het doel dat we uitgestippeld hebben is er dan ook nog een missie die ik me opleg zoals het fotograferen van de Scheldeloop om er te zijner tijd een kunstdocument van te maken. Ook een bezoek brengen aan het andere Paal in Zeeuws-Vlaanderen hoorde dit jaar bij de missie en misschien hebben we onze paden wel gekruist ergens in het Verdronken land van Saefthinge, met de twee fietsende dames en een heer uit Paal. Joost mag het weten. In de correspondentie op het platform van Paalonline lees ik dat Veerle, Renate en Frederick naarstig op zoek willen gaan naar andere plekken en plaatsen die Paal genoemd worden. Op de fiets dus naar Paal in Polen. Een mooie reis en ik kijk uit naar het verslag.
De zoektocht gaat voor mij onverminderd door, naar Pala, en ik kan alvast vertellen dat tussen de monding van de Schelde en de bron, ik ‘’Pala’’ niet heb gevonden. Ik kan natuurlijk over mijn reisbevindingen en ervaringen vertellen tijdens die tocht , over de campings die te duur zijn, waar het sanitair verouderd is en andere voorzieningen ontbreken. We kunnen een boekje opendoen hoeveel kampeerders maling hebben aan de spreuk ‘’ zorg dat men niet ziet wat jij hier achter liet’’. Dat gedurende de tocht met de fiets het eten van een baguette met camembert best smakelijk is, en dat de frieten in België meestal erg lekker zijn. Of hoe idyllisch is het niet om gewekt te worden door een vogelconcert, en de beleving hoe uit al de twijgen het groen ontloken is. Je kan lyrisch worden op de fiets als je uitgepuft de afdaling inzet.
Kortom, een ware beleving is het, zo’n fietstocht, en zonder ironie kan ik vermelden dat het verblijf op sommige campings een verademing bleek, zoals op ‘’Camping het Swinnenbos’’ in Molenstede vlakbij Paal. Gewoon pico bello, waar natuur en intieme kleinschaligheid nog hand in hand kunnen gaan. Dat is genieten. Dat het verblijf aldaar samenviel met Paal kermis was natuurlijk helemaal een feest. Een Jupiler 0.0 in de Tower en een prijs schieten in een kraam voor m’n lief. Dat ik in Paal ook nog ‘’en passant’’ een bezoek kon brengen aan jeugdvriend Roger en een babbel kon hebben over weleer was meer dan genoeglijk. Met een lach op het gezicht en de zak kersen die we op de markt in Paal kochten fietsten we terug naar Rotterdam.
Vluchten kan….maar niet lang