Zoveel ik kan tracht ik me op de hoogte te houden van wat zich in de wereld afspeelt, een en ander als onderdeel  van mijn  conceptueel kunstenaarschap. Ondanks mijn visie dat alles een illusie is, en dat ook dit een illusie is, wil ik me niet onttrekken aan de vorm die dingen in mijn omgeving aannemen.  Ook tracht ik respect op te brengen voor andermans illusionaire denkbeelden met als voorbehoud dat  de spelregels die we samen opstelden ook gerespecteerd worden. Doe nooit aan een ander wat je zelf niet belieft, lijkt me een gezonde stelregel.

Nog steeds heb ik dus een Belgisch paspoort en mijn vrouw heeft een Brits paspoort.  Allebei hebben we een verblijfsvergunning  nodig die onze residentie in Nederland rechtvaardigt.  Die hebben we, en verblijven dus legaal in Rotterdam.  Wat een  ironie. ( Ironie die tot uiting komt in de culturele beleving van menig Belgisch kunstenaar) . Une farce majeure, die begon met een toneelvoorstelling in Brussel, het idee dat de Belgen de moedigste aller Galliërs waren en het aanstellen van een koning uit Saksen Coburg Gotha. Vanuit Belgisch standpunt ben  ik een Vlaming en toch kan ik wat meer affiniteit voelen met Limburg vanuit het bronsgroen eikenhout .  Bovenal  ben ik Palenaar  die vroeger op de kermis niemand uit Beringen wenste te zien. Uiteindelijk een Eburoon die in navolging van hoofdman Ambiorix het Hollands Diep over zwom om te belanden op het Noordereiland in Rotterdam. Het Noordereiland dat eigenlijk een schip is en geen sigaar in de Maas, zoals journalist Rein Wolters  het benoemde.  

Een gelijkluidend, bizar onzinnig verhaal valt op te hangen aan het hebben van een Brits paspoort  als de betreffende onderdaan uit Wales komt,  zoals mijn vrouw. 

De reden waarom de regering onder leiding van Mark Rutte viel en waardoor er nieuwe verkiezingen werden uitgeschreven, was dat er geen eenstemmig beleid bleek te voeren over het immigratie dossier.

De uitslag van die verkiezingen geeft te denken.  Populisme, polarisatie of tweedracht lijken alleen maar toe te nemen.  Gewone woorden zoals Dirk de Wachter ze hanteert:  troost, begrip en compassie  zijn de eigenschappen waardoor we samen weer op weg te helpen zijn.  Zijn er nog leiders in de wereld of in Nederland die daar ontvankelijk voor zijn ?

Of belanden we allemaal aan de grens niet wetend waar naartoe?

De tijd zal het leren. 

Als wereldburger voel ik me bevoorrecht dat ik nu en dan educatief nog een  bijdrage kan leveren aan een schare studenten die wel lijken open te staan voor een open gemeenschappelijke samenleving en een reis naar Pala.