De besparing op onze energiekosten is  zeker geen onprettige bijkomstigheid. Deze winter besloten we naar Tenerife te vliegen,  onze ‘CO2  footprint ‘  vergoelijkend  met het feit dat de CV thuis een maand buiten bedrijf zou zijn en dat wat zon voor de oude knoken geen kwaad kan.  Economisch,  ecologisch en medisch een legitiem excuus om kikkerland Nederland even te verlaten. 

Anders dan we gewoonlijk doen boekten we een reis via een reisbureau. Het wordt steeds moeilijker om op avontuurlijke manier op pad te gaan. AirBNB, Booking .com en Trivago hebben de markt ingenomen. Organisaties  zoals Sunweb, Tui, Corendon  verrezen na de corona epidemie uit het commerciële as en wedijveren met elkaar om de reiziger te boeken voor een reisje naar de zon, de sneeuw of een verre city.

Zo belandden mijn vrouw en ikzelf in een vliegtuig dat afgeladen was met kreupelhout.

Enige ervaring behoedde ons ervoor dat we op Tenerife niet terecht kwamen aan de zuidkust, waar het toerisme zich van haar slechtste kant laat zien. We kozen voor het Noordwesten  waar het iets minder zonnig is maar waar de weelderige subtropische plantengroei onze interesse kon opwekken. De naam van het appartementencomplex  waar we verbleven droeg de paradijselijke naam ‘Eden’.  Het complex was omgeven door een botanische tuin, het had een naturistenbad en nog twee andere zwembaden . Het restaurant voorzag niet alleen  in alle eetbehoeften, je kon er bovendien tennissen of je aan een potje minigolf wagen. Behoudens wat gezinnen en enkele jongeren was de overgrote meerderheid  der gasten  zestigplus. Via een weg met een stijgingspercentage van dertig graden bereikte je het hotel. Voor de meeste ouderen  was de klim wandelend  geen optie, dus bracht een heen en weer busje  hen naar het centrum van Puerto de la Cruz ,de boulevard en het strand . Je telt je zegeningen als je haast huppelend nog zulke klimmetjes kan ondernemen,  de illusie koestert dat je  ‘voor altijd jong’ bent en even vergeet dat je in onze buurt ook geen lucifer mag aanstrijken. 

Aan alles komt een eind, en zo zijn we via wachtrijen  van het ene eind naar het andere veilig teruggekeerd in Rotterdam . Een andere werkelijkheid. De schone schijn van Eden in Tenerife verruild voor winterweer en aardbevingen.  De ambulances rijden af en aan en vanavond speelt Feyenoord tegen AZ  in de hoop  de koppositie te handhaven.

Het lijkt alweer tijd om onze duikvinnen te pakken, om er opnieuw tussenuit te knijpen. Naar Egypte nu, voor een plons.  Maar goed, als je naar Pala wil blijkt dat een onderdeel van de reis te zijn.