De volgende dag lichten we anker en voeren op de motor naar een ander eiland waar we halt hielden bij een in zee stekende rots. Omgeven door scholen kleurige vissen snorkelden we in  een kraakheldere zee. De paar dagen die we op en bij de eilanden doorbrachten waren de opmaat voor onze tocht naar de Galapagos-eilanden.
De weerkaarten waren weinig belovend met betrekking tot het zeilen en varend op de motor vertrokken we, weg van de kusteilanden, de Stille Oceaan op. Vijf dagen op zee en nu en dan konden we tijdens een briesje wat zeil hijsen. De zee was meestal spiegelglad de zonsondergangen adembenemend.
Om wat vaart te maken en de Galapagos-eilanden in een bepaald tijdsbestek te bereiken hadden we zowel de bak- als stuurboord motor laten draaien en dat bleek te belastend. De batterijen
begaven het . Ze versmolten en gelukkig brak er door de oververhitting geen brand uit en een ramp bleef uit. Uiteindelijk hadden we geluk bij een ongeluk want het ankeren en verblijven in de
Galapagos-eilanden is schrikbarend duur behalve als het een noodsituatie betreft.
Dus in plaats van 5000 dollar te betalen voor onze aanwezigheid, kwamen we er met 500 dollar voor een nieuwe set batterijen van af. De Galapagos-eilanden vertegenwoordigen een uitzonderlijk
natuurgebied. De naam van Charles Darwin is er onherroepelijk aan verbonden. Zeeleeuwen, leguanen schildpadden en uitzonderlijke vogels bewonen de eilanden . Grote vissen zwemmen er omheen.
De ons, vanwege heirkracht, toegestane twee reparatiedagen gebruikten we om voedsel, diesel en vers water te bunkeren. Met ongeveer drie weken op zee voor de boeg verlieten we San Cristobal
op weg naar de Marquesas.
Nog enkele dagen zouden we te maken krijgen met windstilte in de befaamde Doldrums om dan de Zuid Wester tradewind op te pakken . Het voordeel van een windstil gebied is dat alles wat zich op
de zee afspeelt ook duidelijk in beeld komt. Walvissen. roggen schildpadden, dolfijnen, haaien, vliegende vissen, het komt allemaal aan de oppervlakte en in beeld. Joeri de kapitein was echter
dolgelukkig toen de wind opstak en er bij acht knopen nog wat gevist kon worden. Niet zonder resultaat trouwens want zeilvis, tonijn, zwaardvis, mai mai en kingfish, we kregen het allemaal aan
de lijn en binnenboord. Sushimi ;dagelijks op het menu.
Met de wind was er trouwens ook aardig wat werk te verrichten op de negentien meter metende catamaran . Spinnaker, main sail, gennaker genoa en jib gingen in en uit. Met ‘n wacht vier op vier
af, m’n kook- en bakkunsten in het kombuis was het allemaal behoorlijk afmattend.
Maar wat een belevenis, de eindeloze zee, het onbeschrijfelijk wijdse en het gevoel zo kwetsbaar te zijn. Bij tijd en wijle kregen we immers te maken met stormachtige wind en donkere wolken die voor de nodige spanning zorgden.
Als enige aan boord had ik, als oud-zeeman, de evenaar overgestoken en mocht ik met een ludieke, bizarre ceremonie de andere bemanningsleden dopen.
Een boek lezen, samen eten en een film kijken waren verdere ontspanningsmomenten aan boord.
Het belangrijkste echter was dat we het goed konden vinden met de zee en met mekaar.
Joe Cillen