In de ziekenhuizen blijft de werkdruk enorm. Enkele vrienden die werkzaam zijn in het Medisch Centrum Rotterdam vertellen ons ijzige verhalen over wat zij meemaken in het ziekenhuis. Ondertussen roepen boze  lui dat ze genoeg hebben van de maatregelen die de verspreiding van het virus moeten tegengaan. Maar ….geen enkele maatregel kan boze mensen tevreden stellen. Dat boosheid een drijfveer in het leven kan zijn is een gegeven, maar zelf verkies ik liever een andere ‘zijn’ staat. Al is “keuze” een groot woord. De sterren moeten juist staan en ‘Vrouw Fortuna ‘goedgezind. Geloof of bijgeloof en al de wijze quoteringen zijn van geen nut als er geen ontvangst is. In gramschap lijkt alle rede onredelijk. 

Persoonlijk  heb ik veel baat gehad met een gouden  stelregel  van de AA  die betoogt, dat je kalmte dient te hebben om te aanvaarden wat je niet kan veranderen moed moet hebben om te veranderen wat je kan veranderen en wijsheid dient te hebben om tussen deze twee onderscheid te maken. Misschien moet je aan het einde van je latijn zijn om er wat mee te kunnen. Maar ook dat zou ik niet weten, en het is wat het is, ook in coronatijd. 

Al blijft het wereldbefaamde Keukenhof gesloten, de tulpen bloeien. Overal in Rotterdam staan de velden vol en het is een prachtig gezicht om al de variaties in ogenschouw te nemen.  Op de markt koop je drie bossen voor vijf euro. Bomen en bloemen staan in bloei en vibreren de lente . 

Op de kade en voor de deur van m’n atelier diende zich deze week een heuse filmcrew aan. Een honderdtal figuranten moesten het publiek vormen dat jubelend destijds de standpunten van Pim Fortuyn aanhoorde. Een  vijfdelige  tv- serie gaat over deze populistische  politieker die tien jaar geleden vermoord werd.

Toen ik de man tien jaar geleden hoorde tijdens een tv- debat of wat ik over hem las in ’n krant maakte me boos. Omdat en hoe hij zonder gène, arrogant de pot trachtte te verwijten dat hij zwart was en zich met z’n populisme  opwierp als een absurde soldaat van het vaderland.

Nu kijk ik toe op een verfilming, op de entourage van de filmset. Ik luister naar de aardige regisseur die zich verontschuldigt voor het geluid dat de generator maakt ten behoeve van de catering voor al de betrokken acteurs .

Als de regisseur me dan ook nog vertelt dat de serie geen verheerlijking van Fortuyn’s gedachtegoed wordt, sla ik een door hem aangeboden bekertje met koffie niet af.

Al heerst nog steeds het virus, we houden nog altijd afstand met mondkapjes op.

 De dag is goed.

Joe Cillen