Op het Noordereiland , de kade en voor m’n deur is er inmiddels betaald parkeren ingevoerd. Mijn bezoekers zijn dus gewaarschuwd dat het poen kost. Wel komisch dat de handhaving van deze maatregel meer schijnt te kosten dan dat het oplevert.
Over “het opeten” van het gouvernement gesproken !?! Intussen blijft de stoep een wanordelijk beeld opleveren. Kris kras gekwakte fietsen en eigengeplaatst straatmeubilair met hier en daar een verwijderde tegel die het aanzien op die stoep zou moeten opfleuren met een of ander gewas. Uiteindelijk levert dit alleen wat verwaarloosd onkruid op. Het vormt een verzamelplaats voor zwerfvuil.
Met de regelmaat van de klok tref je op die stoep ook nog motorfietsen, vuil en bouwcontainers plus de stoepafzettingen die daar schijnbaar voor onbepaalde tijd en bij de werkzaamheden horen. Terwijl gemeenteambtenaren die het openbaar groen van zwerfvuil moeten vrijwaren een plasje plegen aan de kant van de weg claimt de verantwoordelijke wethouder die de openbare ruimte in z’n portefeuille heeft dat zijn departement 17 miljoen bezuinigt zonder dat de burger er iets van merken zal.
Het lijkt wel een illusionaire goocheltruc die wordt opgevoerd. Het zo interpreteren is misschien de enige manier om deze kolder te verdragen.
En niemand maakt zich verder nog druk . Volgens filosoof Alain Badiou is er een speciale gebeurtenis nodig die dusdanig impact heeft dat het menselijk ras tot bezinning komt en het nieuwe communisme een leidraad voor de toekomst kan bieden.
Slavoj Zizek omarmt (misschien ironisch ) het idee van de versnellende factor dat zo’n evenement eventueel teweeg kan brengen. Hij ziet populist Donald Trump als een welkome gast die past in deze theorie.
Badiou vindt dat een brug te ver . Het boek ‘’For a Politics of the Common Good’’ geeft zijn duidelijke stelling weer en daar sluit ik me graag bij aan.
In februari vertrokken m’n vrouw en ik naar Egypte voor een maand. Ook in Egypte zien we jaarlijks veranderingen die ons voorhoofd doen fronsen. Altijd hoop je dat een plaats die je hart veroverd heeft zich ontwikkelt op een fijne manier. Al meer dan 30 jaar ga ik naar de plek waar Mozes met de tafelen van de berg afdaalde.
Ook de Arabische lente behoort ondertussen tot de historie en Dahab , de plek in de Sinai waar ik m’n jaarlijks onderkomen vind, ontwikkelt zich als een plek waar kinderen van de gegoede klasse zich in de stijl van Gomorra ge(mis)dragen.
Hun meest onschuldig lijkend gedrag is het eten van vis. Ze weten niet dat ze de kip die de gouden eieren legt, de hals omdraaien . Als duiker heb ik de Golf van Aqaba jaren geleden als een aquarium met de meest prachtige vissoorten leren kennen.
Met verbijstering moet ik vast stellen dat anno 2020 deze vissen uit de zee verdwenen zijn . De ‘’Groupers’’ ,‘’Juwelenbaarzen en Napoleonvissen’’ zijn weg. Opgegeten en weggespoeld (moslim of niet )met een pot bier. Je zou een traan laten in het zoute water van de Rode Zee.
Maar wie maalt erom?
Of het nu om Benidorm , Goa of de Bahama’s gaat , ondanks het feit dat het in de tafelen gegrift stond als hoofdzonde , de gulzigheid lijkt niet af te remmen.
Intussen reis ik (in mijn gedachten) verder in de richting van Pala.
De volgende stop is Lissabon. Overmorgen vliegen we naar de stad waar grote ontdekkingsreizigers vertrokken op zoek naar goud en geluk. Ik had gehoopt om daar de halve marathon op 22 maart te lopen maar dat evenement is afgelast vanwege het corona virus.
Niet geklaagd, enige voorzichtigheid in acht nemend om besmetting te voorkomen, worden er in Lissabon vast nog Fado’s gezongen en bakkeljauw geserveerd. Ook de geest van Gerrit Komrij waart er ongetwijfeld nog rond.
Het leven blijft een hachelijke onderneming maar ik neem er (nog steeds) graag aan deel.
Misschien neem ik eerstdaags een louterende duik in de Taag.
Joe Cillen