Even terug in de recente geschiedenis . We waren dus in Zweden waar je amper nog gebruik kunt maken van gewoon geld. ‘n Kop koffie betaal je met je ‘’creditcard’ en heb je die niet dan is dat pech. 

Stockholm ervoeren we als een ruimtelijke stad verdeeld over een aantal eilanden waar je naargelang believen met een boot naartoe vaart. Het oude gedeelte met het koninklijk paleis is erg toeristisch en pittoresk. Het was er druk maar de Scandinavische geest is bedaard en met plezier dwaalden en voeren we door Stockholm. Culinaire hoogstandjes uit de Zweedse keuken moet je niet verwachten,  al valt een Scandinavische ontbijttafel en een smorgasbord buffet best te pruimen. De catering in het hotel voorzag ons daarvan rijkelijk . 

De treinreis naar Kopenhagen was saai. Bossen met hier en daar een rotspartij was al we te zien kregen. We waren blij om na 6 uur Kopenhagen elektrisch  in te tuffen. Even zoeken naar het hotel en daar ingeboekt. Het hotel heette City Cabin en was nog onder constructie. Een ultramodern gebouw met 2500 kamers of wat daarvoor mocht doorgaan. De kamer in deze duiventil  van vier vierkante meter was ingenieus ingedeeld met het meest essentiële, maar je kon je amper draaien of keren. 

Met een gerust geweten, en  je ogen dicht is de claustrofobie  te weerstaan. We verheugden ons om Kopenhagen te kunnen verkennen.  We vonden het een fijne stad met gezellige straatjes en kanalen. Uiteraard maakten we, gek als we zijn op het toeven in en op water, een excursie met een toerboot. We vaarden voorbij het beroemde bronzen beeldje van de zeemeermin en wierpen een blik op Christiania, de  befaamde hippie vrijstaat. Pretpark Tivoli bekeken we vanaf de straatkant, maar de bibliotheek en enkele musea aan de waterkant bezochten we wel. Op culinair vlak verkenden we een typisch Deens kerstgerecht. Dit viel zo in de smaak dat we ons de volgende dag opnieuw tegoed deden aan krokant gebakken buikspek met bessen en aardappelen met groenten. 

Uitbuiken deden we in de trein naar Hamburg. Ook deze reis door Denemarken en Noord Duitsland in een glooiend agrarisch landschap is saai te noemen. Hamburg echter heeft karakter en met plezier kijken we terug op ons verblijf in een hotelletje vlakbij de Reperbahn in Sankt Pauli. 

Als zeeman kwam ik regelmatig in Hamburg en geld wisselen deed je dan in de Silversack Bar en het centrum  van Hamburgs Red Light District. Zo snel als je je geld gewisseld had, had je het ook weer verbrast aan drank en meiden.  Sankt Pauli lijkt nog steeds op de wijk van weleer, misschien iets meer verloederd, met dakloze dronkaards en verslaafde prostituees die er rond de overal aanwezige Döner Kebab- tenten hangen . Even buiten de wijk klommen we  de Michael toren op en overschouw den we de grote mooie havenstad die Hamburg is en volgden we de schepen die binnenlopen of buitengaats gaan. Het park palend aan de gevangenis en liggend tussen het Centraal Station en Sankt Pauli is ronduit prachtig te noemen, het heeft een botanische en ook een Japanse tuin. 

We lieten Hamburg achter en treinden terug naar Rotterdam en naar huis, hopend dat het ongerief op het Noordereiland met betrekking tot de werkzaamheden aan de kademuren weer iets  draaglijker zou zijn geworden. Openbare werken duren blijkbaar altijd langer dan verhoopt. In Rotterdam zijn we het echter gewend, sinds het bombardement in de tweede wereldoorlog en de verwoesting is de stad altijd wel een bouwput gebleven. Het heeft zo z’n charme. Er is trouwens een slogan hier in Rotterdam die zegt dat hemden met opgerolde mouwen in de winkel verkocht worden. 

Nu terug in Rotterdam heb ik  inmiddels ook het boek van Patrik Svensson over de reis van de palingen  gelezen ( De Zweedse titel is Avangeliet) en wil ik jullie in dit eerste schrijven voor Paal online van 2020 alvast vergasten op wat wetenswaardigheden uit dat boek.

 Palingen worden geboren in de Sargasso zee waar het 7000 meter diep kan zijn. Geslachtsrijpe palingen leggen hier hun eieren die als larve en glasaal in wording  terug naar de kusten van Europa trekken. Een trektocht die soms jaren duurt. De aal wordt bruinachtig geel en dat is de derde levensfase. Hij trekt via weiland, meertjes en rivieren naar een plek ( b.v. de Zwarte Beek) waar hij zich thuis voelt en zelfs tachtig jaar oud kan worden. 

Over de mogelijke ’faits divers’  hier in de buurt en de verdere parallellen tussen palingen en Palenaren verhalen we verder in de o zo gladde voortsnellende tijd.

Joe Cillen