Ik kan amper wachten op het boek van Patrick Svenson, een Zweeds schrijver en journalist die het natuurwetenschappelijk en schijnbaar onoplosbaar probleem van de trek der palingen onderzoekt. Het uit het Zweeds vertaalde boek met als titel ‘’ Over een vader, een zoon en de paling’’ verschijnt begin november bij boekhandel ‘‘de Standaard’’. De zoektocht gaat over de oorsprong van de paling, (mens *)
Zo hoorden we het verhaal over een vliegtuigpiloot die nadat hij vernam dat hij een ongeneeslijke hersentumor had, besloot om, net zoals wij, de Rijn af te fietsen. Hij daagde zichzelf uit om dat sneller te doen dan een druppel water (of was het misschien een traan?) die hij bij de bron van de Rijn in het water liet vallen, en zo, stroomafwaarts in de Noordzee terecht zou komen. Hij slaagde daarin, en volbracht de tocht in minder dan drie weken. Tijdens een laatste consult over het woekerende gezwel in z’n hersenen werd hem als laatste redmiddel een operatieve ingreep voorgesteld. Hij onderging de moeilijke operatie, overleefde deze, en genas. Vervolgens begon hij aan een medische studie, rondde die af met succes en de piloot werd arts. Zeker ook vermeldenswaardig is het verhaal van de zwemmer die de Rijn zwemmend trotseerde. Vanaf de Tomasee zwom hij naar Rotterdam/ Hoek van Holland waar de Rijn uitmondt in de Noordzee. Uitvoerig kun je over dit avontuur lezen op de website van ‘’Das Blaue Wunder’’. 
Onze tocht slingert vanaf de Oberalppass naar beneden via Ilanz, Chur en Buchs: Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland. De fietspedaal toucheert Heidi land en Liechtenstein. Asfalt, kasseien, grint en zandpaden leiden ons over kloofoverspannende bruggen en door uitgestrekte bossen. We volgen de prachtige Rijn rivier naar Basel en via Frankrijk fietsen we naar Straatsburg. Via deze Europese vergaderplaats weer Duitsland in, naar Worms en Mainz.
Plots duikt in het groen de fabriek van BASF op en de palingen langszij worden daar allesbehalve vrolijk van. Links en rechts fotografeer ik kastelen, ruïnes en eilanden in de Rijn. In Koblenz kamperen we ‘Am Duetschen Eck’’ . We hebben de Lorelei gerond, raakten haast vervoerd door het Wagneriaans Rheingold, passeerden Rüdesheim , Bingen en Bonn. We vervloekten exponenten van het antropoceen, zoals de industrie rond Ludwigshaven en Duisburg, waar de ontbrekende bewegwijzering ons deed belanden op industrie- en rangeerterreinen. Blijkbaar is verlies van het zicht op natuur en de rivier funest voor mens en dier. Keulen laten we links liggen en in Millingen aan de Rijn zijn we blij weer in Nederland te zijn.
Het is mooi geweest . Even bijkomen. Even verwerken, in aanloop van de verdere reis naar Pala.
(*Palenaar)