In de Randstad (het  Westen van Nederland waar zich de grote steden bevinden) word je gelijk opgeslokt door verplichtingen en de daarmee gepaard gaande bureaucratie. Je dient assertief en alert om te gaan met vermeende kwaliteiten die men je al dan niet toedicht en waarop een beroep gedaan wordt. Telefonisch en per mail krijg je te maken met verzoeken om culturele en andere manifestaties bij te wonen (mis vooral niets ! ).  Een 5G internetconnectie maakt het alleszins niet makkelijker. In de wereld van vandaag vindt overal “de versnelling” plaats.

Teneinde wat overzicht en rust te behouden heb ikzelf baat bij het beoefenen van sport en yoga. Ik hoef dan ook het hoofd niet in het zand te steken voor ontwikkelingen in de samenleving die ikzelf onwenselijk acht en kan me afvragen hoe een bijdrage te leveren om dat tij te keren. Alleen dat al lijkt me zinnig.

Samenleven lijkt, als je al het opdoemende nationalisme en populisme, het materialisme en het egoïsme in aanmerking neemt, een utopie. De polarisatie is een feit. De enige manier om de stelling te doorbreken is educatie.

Omdat mijn vrouw Britse is volg ik met meer belangstelling het politieke toneel in Groot-Brittannië. Het  is onbegrijpelijk dat de bevolking zich zoveel onwaarheden en leugens op de mouw heeft laten spelden om zich vervolgens  in een referendum uit te spreken voor de Brexit.

Tijdens een recent optreden in Italië van het popfenomeen Sir Elton John verkondigde deze dat hij beschaamd was voor de Brexiteers en politici in Groot- Brittannië. Een moedige stelling.

En toch, deze week wordt de rode loper uitgerold voor een ander fenomeen en mag Donald Trump zijn opwachting maken bij Koningin Elisabeth.

Valt het te rijmen ?

Als we de Europese verkiezingen bekijken zien we gelukkig (en ondanks het feit dat het  populistische en nationalistische gedachtengoed terrein wint) dat er veel mensen zijn die zich het welzijn van mens en aarde aantrekken en ook willen samenwerken.

Laatst werd ik gevraagd door de organisatie van City Safari om samen met Martin Boisen (een Deens geoloog/socioloog)  op pad te gaan door Rotterdam. Hij werd ingehuurd voor zijn expertise op gebied van city-branding (en toerisme)  en  moest advies uitbrengen aan ‘het College van Burgemeester en Wethouders van Rotterdam’  die daarop een mogelijk  beleid zouden kunnen baseren.

We kwamen tot de conclusie dat een stad zich alleen laat verkopen als de bevolking in die stad zich goed en gekend voelt. Als verwachtingen ingevuld worden en men gebruik maakt van plaatselijke potenties. Dat we beiden bekend waren met het werk van Saskia Sassen hielp natuurlijk ook.

We zijn FB- vrienden geworden.

Met plezier kan ik ook nog melden dat op ons geliefde eiland, stadsdeel, schuit of hoe het ook genoemd mag worden, het parkeren van auto’s ontmoedigd gaat worden. Vanaf januari 2020 wordt betaald parkeren ingevoerd. Minder uitlaatgassen en fijnstof en blik, het lijkt me iets gezonder.

En nog meer plezier:  begin juni vertrekken we naar Zwitserland voor een fietstocht van 1600 km  om de Rijn stroomafwaarts te volgen terug naar de Rotterdamse Delta. Die tocht leent zich vast weer voor een nieuw verhaal in het logboek.

Hierbij enkele foto’s die net als wijzelf onderdeel waren van de Rotterdamse Operadagen en waar de liefde centraal stond.