Verder dus met m’n relaas over Sinaï, het Egyptische schiereiland op het Aziatische werelddeel, waar ik afgelopen weken mocht vertoeven tussen Bedoeïenen van de Aliqat stam. Al jaren ben ik bevriend met een belangrijke familie uit deze stam en zo werd ik uitgenodigd om getuige te zijn van de bloemenpracht die hun woestijnvallei dit jaar tooide. Samen met mijn vrouw Carol, een gids en een chauffeur togen we met de pick-up truck op pad. Na uren rijden door woest gebied, van het El Gibi plateau naar Hadbet el Kabari en de bergen van Gebel el Gunna bereikten we Farsh Kalasa en vervolgens, via de route door de vallei, ons einddoel , een tentenkamp in Ramlat Himayir. De woestijn bestaat niet alleen uit zand maar uit rotsformaties met hun ontelbare kleurschakeringen en imposant opdoemende bergen. Hier en daar groeit er een acaciaboom en wat hittebestendige struiken. De uitzonderlijke regenval deze winter zorgde ervoor dat die ogenschijnlijk onherbergzame woestenij getooid werd met planten en bloemen. Een uniek tafereel. Het was de derde keer in zeventien jaar dat dit gebeurde.
Ons verblijf in het tentenkamp liet een onuitwisbare herinnering na. Het ontwaken tijdens de opkomende zon en het gemekker van de geiten die gemolken worden en vervolgens de ons aangeboden verse melk drinken tekent het begin van de dag. We drinken zoete zwarte thee met habaq (een kruid dat in de woestijn groeit) en koffie. Dit gebeurt in de familietent waar Saïds zus het brooddeeg kneedt. Het ongedesemde brooddeeg wordt fijn uitgerold en vervolgens op de bodem van een bolle pan boven een houtvuurtje gebakken. Samen met de melk, bonen en wat vijgenjam, verse kaas, tahina en zwarte honing smaakt het allemaal verrukkelijk. De sfeer is ongedwongen sacraal. Rad gebabbel en stiltes wisselen mekaar af. Intimiteit en dankbaarheid zijn de gevoelens die opkomen. Het ontbijt eindigt informeel met eenieder die zijns weegs gaat. Sommige mannen verdwijnen met hun pick-up, een stoffig spoor aan de einder achterlatend. Enige vrouwen en kinderen verzamelen de grote horde geiten en hoeden ze de woestijn in. Kleuters hollen achter de kippen in het tentenkamp aan en weer andere vrouwen houden het tafereel in de gaten terwijl ze druk doende zijn met het voorbereiden van eten, herstellen van kleding en maken van Bedoeïenen handycraft artikelen. Wijzelf hadden zowat iedere dag een trektocht gepland. Sommige trajecten zouden we al lopend volbrengen, maar om wat grotere afstanden te overbruggen maakten we weer gebruik van de truck. Kilometers hebben we geklauterd over bergen, geploeterd door zand en genoten van de wandelingen over het bloementapijt. Rond het middaguur maakte Fraige (de gids) en z’n helpers (Esmail en Saad) een vuurtje voor thee en een stoofpot van aardappelen, tomaten, uien en paprika en deelden we brood, gebakken in de hete as van het vuur. Moe keerden we dan bij zonsondergang naar het kamp (of een ander kamp van dezelfde clan) om weer van een maal rond het gezellige kampvuur te genieten en de prachtige sterrenhemel te aanschouwen voor het slapen gaan.
Om mogelijke momenten van verveling tegen te gaan had ik het boek van Julian Barbour meegenomen met als titel ‘The End of Time’. In het ondergaan van de dingen hier, bleek ik noch de tijd noch de behoefte te hebben om er een pagina in te lezen.
Tijdens de terugtocht van de natuurlijke nomadenwereld in de woestijn naar het ons in het Westen bekende model, konden we ons vergapen aan een door de Egyptische staat opgetrokken muur rond Sharm el Sheikh die het toerisme aldaar zou moeten beschermen tegen mogelijk terroristische aanvallen, klaarblijkelijk te verwachten vanuit de woestijn. De financiering van de kilometerslange metershoge muur alleen al roept talrijke vragen op, laat staan de onzinnige gedachtegang. Vragen die in Egypte beter niet gesteld worden. Dat Bedoeïenenstammen (de enige oorspronkelijke bewoners van de Sinai woestijn) zich door de aanwezigheid van zo’n muur beledigd voelen is zeer terecht. In onze Egyptische thuisbasis, de stad Dahab, had men intussen het looppad rond de romantisch verlichte baai (alle soorten kleurige lampen met verschillend wattage) vervangen door schelle ‘Led’ verlichting. Het kan geen toeval zijn dat dit idee uit dezelfde koker kwam als van diegene die de muur bedacht. Tenslotte moet je terroristen die over de muur zijn geklommen goed kunnen zien.
De wereld wordt verdacht klein.
Afgelopen donderdag landden we in terug in Nederland en vernamen dat 1/5 van de bevolking gestemd had op het Forum voor Democratie.
Dat belooft weinig goeds en het is dus afwachten welke muren er hier in de samenleving verder opgetrokken gaan worden. met als ingrediënten populisme, nationalisme en racisme. In dat menu lijken nomaden ongewenst en lijkt samen-leven een utopie.
Mijmerend verlang ik opnieuw naar de vrijheid, de woestijn, het kampvuur en de fonkelende sterren in Sinaï.