Mozes moet kriskras door de woestenij zijn getrokken, want de rots waarop hij met zijn stok sloeg teneinde water op te roepen, ligt hier een behoorlijk eind vandaan. In de nu toeristisch-commercieel uitgebate bron, die de Bijbelse held pro deo te voorschijn wist te toveren, zwom ik geregeld enige rondjes, denkend, baa(d)t het niet, dan schaadt het niet. De bron is te vinden vlakbij de stad El Tur en het zou zomaar kunnen dat Moses met zijn Israëlieten daar in de buurt de doorgang door de Rode Zee wist te creëren en uiteindelijk het hun achtervolgende Egyptische leger verzoop.
Mijn uitvalsbasis in de Sinaï is de zuidelijke stad Dahab, wat in het Arabisch letterlijk "goud" betekent. Dahab was niet zolang geleden een nomadendorpje tot het ontdekt werd door wat hippies en zich een plaats verwierf in de vermaarde Lonely Planet gids, de rest laat zich raden.
Gelegen aan de Golf van Aqaba ( zijtak van de Rode zee) ligt er een aquarium voor je neus dat zijn weerga niet kent en waar ik me als een vis in ’t water voel. Vroeger gaf ik hier als Padi Scuba Instructeur les, nu beoefen ik het freediven (apneaduiken) en geniet hier met ingehouden adem van de onderwaterwereld. Met yoga en hardlopen hou ik mezelf in vorm voor deze sportbeleving.
Het feit dat ik het hier zo naar m'n zin heb betekent niet dat het al goud is wat blinkt in deze contreien. Nog altijd geeft de Nederlandse overheid een negatief reisadvies voor het Sinaï-gebied vanwege dreigende terreur. Gans het Midden-Oosten blijft een smeulende haard waar zomaar vuur kan ontstaan. Jordanië, Israël, Syrië, Irak, het ligt allemaal vlakbij. Terwijl die landen je met de prachtigste landschappen kunnen betoveren, het lekkerste voedsel op tafel kunnen brengen en de allervriendelijkste mensen herbergen, zijn het duistere economisch politieke redenen die voor zovelen desastreuze en onmenselijke gevolgen hebben. De recente top tussen Arabische en Europese regeringsleiders die afgelopen week (en vlakbij) in Sharm el Sheikh plaatsvond, kan hopelijk een bijdrage leveren aan een vorm van stabiliteit en begrip.
Dat is althans de conclusie en de hoop die het Egyptische weekblad Al Ahram lijkt te willen beschrijven. Voor ik de lezende Palenaar lastig val met mijn persoonlijke en betweterige interpretatie van de situatie, en die probeer te staven met in mijn hand een net gelezen boek van Alain Badiou met de titel: "Metaphysique du bonheur réel", oftewel; " Filosofie van het ware geluk", kan ik alleen maar vragen: moet er nog zand zijn ?