De klimaattop in Katowice is achter de rug en even konden we via de media diverse verbale en geschreven alarmsignalen vernemen. In Nederland schaarden politici, beleidsmakers, industriebonzen, vakbonden en milieuorganisaties zich rond de klimaattafel om een beheers- strategie op te stellen. De vakbonden en milieugroeperingen haakten al vroeg af omdat men vond dat de kosten niet evenredig verdeeld dreigen te worden. De grootste vervuilers komen er in vergelijking met de gewone burger met een schijntje vanaf ( hoe de banken faalden en hun redding verliep ligt nog fris in het geheugen).
Met ingang van 2019 lijkt het erop dat de berichtgeving in de media over het acute probleem dat we hebben met hogere temperaturen op onze kluit gestagneerd is. In alle bescheidenheid lijkt me dit, met mogelijke rampen voor de boeg geen goede zaak. Moet er nog water zijn is dan ook een vraag die enigszins komisch en bizar aandoet gezien het feit dat de waterspiegel onheilspellend aan het stijgen is.
Hierbij enige gegevens die ik opdiepte uit de site van de Verenigde Naties via www.ipcc.ch/rs15/ en een artikel op de website van nemokennislink. Daar wordt betoogd dat een bijstelling van 2 graden naar een klimaatstijging van 1,5 wenselijk is omdat de Groenlandse ijskap versnellend smelt , een proces dat in West Antarctica ook gaande is.
In in een tijdsbestek van twee eeuwen kan dit een stijging van 4 meter van de waterspiegel tot gevolg hebben.
Bij de Tottengletsjer in Oost Antarctica gaat het smeltproces nog sneller en zou dit voor een stijging van 8 meter kunnen zorgen. En dan laten we mogelijke kantelmomenten, die voor nog veel meer onheil kunnen zorgen buiten beschouwing (de VN voorziet alleen in een model dat 100 jaar bestrijkt).
De beheersing van een temperatuurstijging van 1,5 graden blijft trouwens ook niet zonder gevolgen. Er zullen meer overstromingen, branden, en voedseltekorten plaats vinden. We verliezen 70 % tot 90 % van de koraalriffen ( bij 2 graden is dat 99 % ) en erg veel ecosystemen en maritiem leven lopen gevaar. Algen en vele vissoorten zullen verdwijnen.
Eilanden in de Stille Oceaan worden verzwolgen. Zelf toefde ik in 2003 drie maanden op een missiepost op het afgelegen eiland Kiritimati (Line Island) waar ik (met als handleiding Global Warming, het klimaatrapport van Welshman John T. Houghton ) een red-alert signaal (bakboordbaken van de wereld) wilde afgeven.
Hoe wrang is het te weten dat door ons toedoen nu duizenden mensen daar op de vlucht moeten slaan voor het water en dat we zelfs terughoudend zijn om hun een veilig oord elders te bieden. Beter dan de vraag in de aanhef van dit pamflet zouden we kunnen stellen; hoeveel boter moeten we op ons hoofd hebben?
Intussen gaan de werkzaamheden hier op het Noordereiland om de kade te vernieuwen gewoon door. De voornaamste drijfveer blijft het oppompen van de economie. Binnenschepen hebben aanlegplaatsen nodig. Voor we het weten leven we net zoals weleer op terpen en/of paalwoningen of…. krijgen we alsnog een romp.
Hoe dan ook, toch nog een alert en gelukkig nieuwjaar!
Joe Cillen
