The ‘Oasis of the Seas’ lag enige tijd geleden afgemeerd op tweehonderd meter stroomafwaarts van het Noordereiland. Het cruise schip kan 6660 passagiers hebben en een bemanning van 2165 koppen. Het schip is 360 m lang en 65 m breed. De kiel steekt 9.3 m onder water en het schip telt 20 verdiepingen. Drie motoren van 18590 PK drijven dit gevaarte aan. 18 Reddingsloepen hangen langszij en met 21 zwembaden en wervelbaden aan boord tarten we hier de verbeelding.

Vorige week liep het zusterschip ‘The Harmony of the Seas’ binnen. Dat is werkelijk het grootste passagierschip ter wereld. Het is pas opgeleverd en gedoopt in Southampton. Het is trouwens maar dertig cm langer dan het zusterschip “Oasis”.
De meeste passagiers zijn aan boord om een droomreis te maken. In het geval van de ‘Harmony of the Seas’ gaat de eerste reis naar de Middellandse Zee.

Is het niet bizar te weten dat nu in dezelfde zee duizenden mensen verdrinken die op gammele bootjes een reis willen maken naar een beter leven?

Opgetekend in het logboek van Motorschip Noordereiland (waarop ik mijn hut heb zoals de trouwe lezer van deze rubriek inmiddels duidelijk is) staan een variatie van bestemmingen waarnaar een scala van bemanningsleden naartoe zou willen varen. Die bestemmingen blijken heel divers.

Een enkele opvarende merkt op dat het hem niet zoveel uitmaakt waar de reis naartoe gaat, zolang dat maar in harmonie gebeurt. Voorwaar een zinnig argument. Hoe kleiner het schip hoe urgenter samenhorigheid wordt. Enige regulering is daarbij noodzakelijkerwijs geboden. Er is ten slotte maar een beperkte voorraad voedsel en water aan boord. Ook bestaat er een gedragscode die zelfs op piratenschepen van toepassing was.

Toch heerst er onder zeelui ook een gepaste tolerantie. Een matroos mag wel eens dronken zijn en in een knokpartij betrokken zijn, zolang de onderlinge relaties maar spoedig hersteld worden en het werk gedaan wordt. Een wijze kapitein heeft daar oog voor. Net zoals een matroos aan het roer, die anticipeert op stroming, wind en golfbeweging en zodoende het schip in een rechte koers houdt.

De rederij maakt een planning over naar waar, hoe en wanneer goederen of passagiers vervoerd worden en aan welke prijs. De kapitein zet de koers uit en zorgt samen met de bemanning voor een goede vaart. Simpele gegevens die voor elke bedrijfsvoering gelden.
Communicatie, transparantie in de besluitvorming, empathie, vertrouwen en tolerantie zijn onmisbare bestandsdelen voor enige harmonie.

Hoe groter het schip hoe moeilijker het wordt. In het geval van de ‘Harmony of the Seas’ lijkt het me al een heel gedoe om de vrede in al die jacuzzi’s daar aan boord te bewaren ook al is de cruise maar relatief kort.
Het overboord kijken is al helemaal geen optie gezien de opmerkingen in een vorige alinea.

Is berusting een optie? Neen, de stoutmoedige zeeman anticipeert.

Al was ik zelf ooit een vlegel, ik heb nooit goed begrepen dat ‘Pietermenneke’ (die in Paal inmiddels de status van beroemdheid heeft bereikt), vroeger door sommige kinderen tot in Meelberg werd achternagelopen en beschimpt.
Vandaag de dag, vind ik het onbegrijpelijk dat populistische retoriek opgang maakt. Dat het afsluiten van grenzen en nationalisme een bijdrage aan een harmonische samenleving zouden kunnen zijn. Dat het ‘wij en zij-denken’ het welzijn zou bevorderen. Het idee dat we in een andere boot zitten is absurd te noemen. Zijn we echt het Noorden kwijt?

Op Motorschip Noordereiland varen we onder een eigen vlag. Het is een Rotterdamse vlag ‘Groen - Wit - Groen’ gestreept met in het midden van de witte baan een rood hart. Wat mij betreft dekt het de lading.

En ... Alice* ’t Is goed in ‘t eigen hert te kijken’. En dan mag er ook nog een biertje bij! Al geldt dat niet (meer) voor mij.

*Alice Nahon uit het gedicht het ‘Avondliedeke’

Joe Cillen