Als Palenaar heb ik aardig wat gereisd. Ondoordacht, onbewust, beducht, bedacht, onvrijwillig en gedwongen. Over dit gereis, of zou ik het misschien over geraas moeten hebben, zijn sensationele verhalen op te tekenen. Liever wens ik te berichten over hoe een reis aangenaam kan verlopen of tot welke slotsom men kan komen na een dramatisch verlopen reis. Om vervolgens de projectie te maken naar de volgende reis. Het boek “ Das Prinzip Hoffnung “ van Ernst Bloch is een van mijn favoriete reisgidsen.
De kunst van het reizen is te leren. Het kiezen van een destinatie en het waarom spelen een rol. Vervolgens is de bagage die men meeneemt van groot belang. Te zwaar bepakt ga je door de knieën. Daarom geniet het licht reizen mijn voorkeur. Het kiezen van de mee te nemen artikelen is een ware sport.
In de tijd dat liften nog in was, gaf winkelier/electriciën Eugène Henkens me een lift. Toen hij voor me stopte (staand langs de Steenweg op Beringen met een plastic tasje in mijn hand) en me vroeg waar ik naartoe wilde en toen als antwoord “ India ” kreeg, viel Gène z’n mond open van verbazing. Licht reizend was ik op zoek naar "verlichting". Eugène daarentegen was op weg naar Hasselt naar een groothandel in licht en elektronische artikelen.
Of we beiden vonden wat we zochten blijft een open vraag maar voorwaar, met een goede reisgids voorhanden kom je een eind..
Alle bestemmingen zijn tijdelijk, maar als zo’n tijdelijke bestemming ingericht wordt als permanente verblijfplaats, doet men er verstandig aan een goede keuze te maken. Ik koos voor Rotterdam.
Als zeeman was ik reeds onder de indruk van de effectiviteit en de pak - aan mentaliteit van de havenwerkers daar.
Het sociale beleid onder Joop den Uyl en het feit dat men in Rotterdam op regenachtige dagen felgekleurde jekjes droeg gaven de doorslag om me in deze dynamische stad te vestigen.
Nog steeds vind ik dat ik toen een goede keuze heb gemaakt en prijs me gelukkig dat ik een kleine bijdrage kan leveren aan het kunst en cultuurklimaat in deze stad.
Kunst niet in, maar als openbare ruimte te zien, is daarbij het devies. In die context zie ik het eiland waarop ik woon en werk niet als eiland maar als schip.
De beeldende bevestiging kwam in de vorm van op een op schaal 1/1 aangebracht stuur en bakboordbaken geplaatst op een door AWG architecten uit Antwerpen ontworpen gebouw. Dit gebouw bevindt zich op de juiste plaats ( op de plaats waar je de brug van een schip zou verwachten). Ik richt me graag op de verbeelding die het zich op een schip bevinden met zich meebrengt en op de wenselijk basale voorwaarden waaraan een schip dient te voldoen. En, dat de bemanning daar verantwoordelijk voor is.
Gebrek aan vitamine C leidt tot scheurbuik, het ontbreken van hygiëne mondt uit in andere ziekten en een morrende bemanning betekent meestal de opmaat van muiterij.
Ik bevind me in de gelukkige omstandigheid om anderen met het devies en de daaraan gekoppelde bemerkingen en advies van dienst te zijn.
Mijn deur staat altijd open en buren lopen in en uit. Ze komen voor een praatje of om een eiland - scheepsvlag of wat postkaarten te kopen. Ook bewoners en instanties uit de stad zelf weten de weg naar het schip te vinden. Zelfs buiten de stadsgrenzen genieten we faam. En de vermelding in de “ Lonely Planet ” (the Netherlands)- reisgids droeg daar zeker aan bij.
Vorige week kwamen een vijftal ambtenaren van het CPB (centraal planbureau) langs en vandaag is het een studente van de Willem de Kooning Academie die haar licht wil komen opsteken.
Met z’n allen zijn we zoekende en op reis naar een einder die wat goeds belooft.
De geslaagde milieutop in Parijs aan het eind van dit jaar geeft hoop voor volgend jaar. Maar zoals Ramses Shaffy ooit zong “Niet zonder ons”.
Happy New Year !
Joe Cillen