Het boek waar ik momenteel aan werk draagt die titel. De subtitel luidt: 'Een reis van ergens naar nergens' en titel en subtitel hebben betrekking op de onmogelijke reis van Motorschip Noordereiland.
Het is een logboek, behorend aan een schip dat geen schip is, maar een eiland. Het Noordereiland waar ik woon en werk ligt voor anker in het midden van de Nieuwe Maas, in het centrum van Rotterdam. Het boek gaat over een reis, minder over de bestemming .
Een boek wordt meestal geschreven om verslag te doen, om stemming te maken, om de verbeelding te stimuleren, om iets te delen en daar
(h)erkenning voor te krijgen Zo is het ook met dit boek en met deze tekst voor Paalonline, al laat ik het zeker niet buiten beschouwing dat het tevens ook
marketing voor dat nieuwe boek is.
Alexander Pope schreef in 'Het Essay van de Mens ' o.a. : 'Alles is juist als het bestaat' en 'Kunst, het is niets dan toeval wat u ontgaat'. Als we daaraan toevoegen dat niets onmogelijk is, dan kan het leven een aardige uitdaging worden.
Gaandeweg ben ik tot de conclusie gekomen dat je het leven eert door het genietbaar te maken.
Natuurlijk hoor ik zeggen 'Ieder z'n lol'.
Mijn reis begon in Paal en trok via het tuinpad, door het veld en de smalle kronkelige zandweg richting 'de Klitsberg' en verder naar de haven van Antwerpen, dan de boot en het water op naar de 'Sargasso Zee' waar al de levende palingen der aarde samenkomen.
Men kan zich voorstellen dat er tijdens dat traject er van mijn hedendaagse beschouwingen weinig manifest was.
Alle ervaringen, ook het zich driemaal stoten aan de zelfde steen maken deel uit van het ongeprogrammeerde concert des levens. Het bewustzijn om een en ander om te zetten in genot (zolang het duurt) is de les die er eventueel te leren valt.
Factoren als geluk en genade wil ik zeker niet uitsluiten. Zelf heb ik, simpel gezegd, geluk gehad. Dat je geluk moet voeren ( in het voetbal spreken ze over afdwingen, maar deze terminologie lijkt me minder gelukkig) is me intussen ook duidelijk.
In die accumulatie komt dan ook het delen op de proppen.
Vanaf het eiland in de Maas (volgens Rotterdams volksschrijver Rein Wolters, 'de Sigaar in de Maas', terwijl filosoof René ten Bos betoogd dat het een 'Walvis' is en ik metaforisch zie als een motorschip,) ben ik in de gelegenheid om dat te doen.
Regelmatig krijg ik in m'n woonatelier bezoek van diverse groepen die meer willen weten over mijn werk als conceptueel kunstenaar dat zoals het u niet is ontgaan bestaat uit de betrachting het leven genietbaar te maken en daar een vorm voor te vinden. Een en ander heeft trouwens niets van doen met een politieke partij hier, die zich 'Leefbaar Rotterdam ' noemt.
In m'n werk is het anders benoemen der dingen belangrijk . Zwaar wordt licht, onmogelijk wordt mogelijk en halfleeg halfvol. De straat wordt een scheepsdek en uiteraard moet die/dat schoon zijn. Op een modderschuit hijs je ten slotte geen vlag.
Gisteren had ik een groep jongeren van verschillende nationaliteiten over de vloer (Europees Cultureel Initiatief) die ik over dit werk onderhield en hoe je een en ander van dat gedachtengoed werkelijkheid kan doen worden.
Ik vertel ze over de opera die we elk jaar opvoeren en die gaat over het wel en wee op het Noordereiland.
Dat de uitvoerders praktisch allemaal bemanningsleden zijn, de muzikanten, het volwassenenkoor, het kinderkoor, de componist en de dirigente.
Verhalend dat uit zo'n vorm plezier en cohesie voortvloeit en dat de inspiratie daarvoor lag in m'n geboortedorp Paal.
De Koninklijke Harmonie, de processies langs de kapellekes , de in smetteloze blauwe kiel gestoken Mijnwerkers-Brancardiers die het baldakijn of wat anders droegen.
Het waren en blijven begeesterende beelden die meereizen naar Pala.
Joe Cillen