Maartsche Buien

We hebben dit jaar een strenge winter gehad. De lente is al lang begonnen en buiten is het nog een echt winterweer.
Een enkele stond schijnt de zon en dan verdwijnt ze weer plots achter de grijze, donkere wolken. 't Is een weer om er van te griezelen. De wind blaast door de naakte takken der boomen en doet de menschen chter de kachel blijven. Dan weer vallen dwarrelende sneeuwvlokken naar beneden. Na enkele stonden hagelt het en daarna ishet weer regen.
De soldaten vragen om hun te mogen komen warmen, want zij ook gevoelen die nijpende koude aan hun handen en aangezicht. Op het veld ziet men geen enkele landbouwer. Er is nu niets meer te verrichten met zo een sneeuw en regen.
De velden zijn bedekt met een wit topje en dit belet hen het land onder te delven.
't Zijn echter maartsche buien, daar achter komen de aprilsche grillen, maar daarna verwachten we het mooie schoone weder.
Orde leidt tot God.

Opstel: Jezus met St.-Pieter op reis

't Was op een schoone lentedag.
De zon stond aan den blauwen hemel en een zwak windje ruischte door de nog naakte takken der boomen. Sinte Pieter stond aan de hemelpoort met de gouden sleutels in de hand en keek op aarde neer. O, hoe gaarne zou hij toch nog eens een reisje doen op de wereld. Opeens, zonder dat hij het wist, stond O.L.H. voor hem en sprak op minnenden toon: "Brave apostel, gij hebt Mij altijd trouw gediend, 't is nu mooi weer, willen we eens een kijkje nemen op de wereld ?"
O, ja lieve Meester sprak deze. St.-Pieter nam zijn ezel en op één, twee, drie daar stonden ze reeds op aarde. Nadat ze al een tijdje gegaan hadden sprak ons Heer: "Willen we gaan eten".

Sinte Pieter nam deze woorden met blijdschap aan. Ze vingen een ooievaar en legden hem op het vuur. Terwijl O.L.H. naar het dorp ging zou den apostel de wacht houden bij het vuur. De ooievaar rook zo lekker. Sinte Pieter kon niet meer wachten tot ons Heer terugkwam en daarom smulde hij er een lekker pootje van binnen.

Toen O.L.Heer terugkwam zag Hij dat de ooievaar maar één poot had. De zaligmaker sprak: "Waar is die andere poot ?"
"Maar Meester," sprak de apostel, "al de ooievaars hebben immers maar eene poot".
Om de waarheid te weten gingen ze naar het veld, daar zat een heele groep van die vogels. "Ziet ge wel, " riep Sinte Pieter uit, "dat ik de waarheid heb gesproken."

O.L.Heer joeg de ooievaars op en zie daar strekten ze hun tweede poot ook uit. Sinte Pieter keek beteuterd op zijn neus en ons Heer, ziende dat hij berouw had, sprak: "Kom Petrus, 't is al vergeven, Ik vergeef gaarne aan diegenen die berouw hebben".