Bij het binnenkomen in de kerk trok het thema onmiddellijk de aandacht. De ledschermen deden hun werk: een vuurrood hart en daarnaast een afbeelding die je op verschillende manieren kon interpreteren. Het leek alsof Gods handen een kind de hand reikten, maar even goed kon je erin zien hoe een kind God uitnodigde om aanwezig te zijn in deze viering. Een mooi beeld dat uitnodigde tot nadenken.

In het openingswoord werden alle vrijwilligers terecht in de bloemetjes gezet en bedankt voor hun inzet tijdens het voorbije werkjaar. Een jaar vol engagement, vergaderingen, zorgen en vreugde, van samenwerken en soms ook zoeken naar nieuwe wegen.

Daarna volgde de centrale gedachte van de viering: gastvrijheid. Vul dat woord maar eens zelf in voor jezelf en voor je vereniging. Ontvangen wij iedereen met dezelfde openheid wanneer iemand naar een activiteit komt? En hoe reageren we wanneer iemand zich als nieuwe vrijwilliger aanbiedt? Gastvrijheid is immers veel meer dan iemand binnenlaten. Het is ruimte maken: ruimte in ons huis, in onze agenda en vooral in ons hart.

De viering verliep verder in alle eenvoud, gedragen door mensen uit alle parochies van Groot-Beringen. Dat maakt zulke gezamenlijke vieringen zo bijzonder. De kerk van Paal stelde zich letterlijk en figuurlijk gastvrij open om iedereen te ontvangen en ieder zijn steentje te laten bijdragen.

Mil bracht de eerste lezing, een korte maar krachtige tekst waarin een arme en kwetsbare vrouw haar deur en haar hart opent voor de profeet Elisa. Ondanks haar beperkte middelen schenkt zij hem het beste wat ze heeft.

In het evangelie, voorgelezen door diaken Rik Van Korspel, klonk de boodschap even duidelijk: wie een ander ontvangt, ontvangt Christus zelf.

Deken Thieu bouwde daarop verder in zijn homilie. Ook in onze verenigingen, scholen, organisaties en gemeenschappen hebben mensen elkaar het voorbije jaar gedragen met tijd, aandacht, luisterbereidheid en ontelbare kleine tekenen van goedheid.

Vandaag vieren wij een God die geen verre heerser is, maar een reiziger die bij ons aanklopt. Hoe vaak komt Hij niet incognito aan onze deur: als een onverwachte gast, een onbekende op onze weg of een onvoorziene wending in ons leven? Durven wij dan zonder veel vragen onze deur open te zetten?

Mogen wij op het einde van dit werkjaar dankbaar terugblikken op al het goede dat wij mochten doen en op de vele mensen voor wie wij een open deur zijn geweest. Maar mogen wij tegelijk ook nieuwe kracht ontvangen om ook volgend werkjaar iedereen van harte welkom te blijven heten.

Bij de offerande werd samen met de gaven ook een groot hart naar voren gedragen, een prachtig bloemstuk dat veel bewonderende blikken trok. Een welgemeende dankjewel aan de bloemschikster(s). Onderaan aan het altaar stonden enkele mandjes. Van op afstand was niet meteen duidelijk wat erin zat.

Dat werd duidelijk tijdens de vredeswens. Zes lectoren namen elk een mandje en trokken door de kerk. Terwijl zij de vrede toewensten, kreeg iedereen een mooi uitgezaagd houten hartje met een klein gaatje om het thuis op te hangen. Op het hartje stond de tekst: "God als onverwachte gast."

Ook hiervoor een dikke proficiat en een welgemeend dankjewel aan de vrijwilligers die deze hartjes maakten. Wie het thuis een zichtbare plaats geeft, zal ongetwijfeld nog vaak aan deze mooie viering terugdenken.

Ook het vergevingsmoment en de voorbeden sloten mooi aan bij het thema en nodigden uit om even stil te worden en alles te laten bezinken. Wie deze tekst leest, zou misschien denken dat de viering lang duurde, maar niets was minder waar. Alles vormde één mooi en samenhangend geheel.

Na de communie volgde nog een korte maar krachtige bezinning:

Gastvrijheid
begint niet met een grote tafel
of met perfecte woorden.
Ze begint wanneer iemand voelt:
"Hier mag ik binnenkomen.
Hier ben ik welkom."

Daarna volgden nog enkele mededelingen.

De pauselijke nuntius, mgr. Franco Coppola, komt binnenkort naar de dekenale kerk, waar hij vooral wil luisteren naar de mensen en hun verwachtingen voor de opvolger van bisschop mgr. Patrick Hoogmartens.

Op zondag 12 juli viert E.H. Guido Heeren zijn gouden priesterjubileum met een eucharistieviering om 9.30 uur in Beringen, gevolgd door een receptie.

Van 15 tot 20 juli trekken de mijnwerkers-brancardiers opnieuw mee met de LDB-bedevaart naar Lourdes. Iedereen kan een persoonlijke intentiekaart meegeven. Die liggen klaar bij het Mariabeeld. Schrijf je intentie erop en steek de kaart in de omslag. De intenties worden gezamenlijk meegenomen en in Lourdes aan Maria aangeboden. Let wel: steek geen geld in de omslag. De omslagen worden niet geopend, waardoor het geld verloren zou gaan.

Met het slotlied "Uw boodschap dragen wij", prachtig gebracht door het gezamenlijke zangkoor van Groot-Beringen, kwam een einde aan deze sfeervolle viering. Het koor verzorgde de volledige viering met mooie, aangepaste liederen. Dankzij de ledschermen kon iedereen gemakkelijk meezingen of rustig meeluisteren. Ook daarvoor een welverdiende proficiat.

Even

eens een woord van dank aan deken Thieu, de medewerkende priesters en de diaken voor hun warme en verzorgde begeleiding van deze eucharistieviering.

Na afloop was er nog tijd voor gezellig napraten bij een verfrissende margarita met een blokje ijs en een heerlijk potje ijs. Met deze zomerse temperaturen smaakte dat des te meer.

Een mooie afsluiter van een werkjaar waarin gastvrijheid niet alleen werd verkondigd, maar ook werkelijk werd beleefd.

AC