Donderdagavond begon de 3 daagse viering 75 jaar Mijnwerker Brancardiers Paal met de 2de infoavond rond de 74ste Lourdesbedevaart. De laatste documenten en belangrijk ook de kostprijs werd medegedeeld, dit nu pas omdat men het in januari nog niet alle prijzen had en zij die het teveel vonden konden nog gewoon annuleren. Annuleren, je zou wat zot zijn zeker nadat Patricia bij het zeggen van de prijs er dadelijk erbij zei dat alle bedevaarders nog een mooie cent kregen van MB Paal. Dit gezegd en geregeld zijnde was het nog even wachten op de wel en niet genodigden voor de officiële opening van de opening van de mooie tentoonstelling 75 jaar MB Paal.
Maar voordat de rolluik omhoog ging en het lint officieel geknipt gaf Patricia nog een interessante speech
Beste mijnwerkers, mijnwerkers-brancardiers, brancardiers,
beste burgemeester, schepenen en gemeenteraadsleden,
beste vrienden,
Van harte welkom op de opening van onze tentoonstelling ter gelegenheid van 75 jaar Mijnwerkers-Brancardiers Paal — een mijlpaal die we niet zomaar voorbij konden laten gaan.
Een jubileum is meer dan een feestmoment. Het is ook een moment van terugkijken. Naar het heden, zeker, maar ook naar het begin. Naar de mensen die ooit de moed hadden om iets nieuws op te starten.
Dat verhaal begint in Paal 75 jaar geleden, maar de kiem Mijnwerkers Brancardiers werd al eerder gelegd. In 1922 wordt pastoor Denys benoemd in Waterschei. Hij verzamelt er een groep mijnwerkers rond zich en engageert zich in de toen al bestaande lentebedevaart — een bedevaart die volgens de archieven vooral was weggelegd voor de “betere kringen”.
Tot een mijnwerker, Jan Geerts, hem een eenvoudige maar krachtige vraag stelde:
“Jammer dat wij ‘koolputters’ niet in Lourdes kunnen komen, of denkt ge dat O.L.Vrouw ons niet gaarne ziet?”
Die woorden raakten Denys heel diep. Hij zorgde ervoor dat ook de mijnwerkers konden deelnemen — niet als pelgrims, maar om het zware werk bij de zieken op zich te nemen.
En zo begon het.
In 1948 was het uiteindelijk pater Polycarpus die, samen met de KWB, de lokale groepen van de Mijnwerkers-Brancardiers oprichtte.
Ook in Paal kreeg dat verhaal vorm. Op 8 februari 1951 werd de eerste stap gezet. In het verslag lezen we hoe de voorzitter van de KWB de vergadering opende met een gebed. Mijnwerker Felix Huismans nam het woord, in afwachting van de heer Molenmans, die sprak over de Lourdesbedevaarten. En alsof het zo moest zijn, kwam ook E.H. Polycarpus onverwacht binnen om een geestelijk woord te brengen — een moment dat symbool staat voor de bezieling die deze beweging altijd heeft gedragen.
Uit dat bescheiden begin groeide iets moois.
De stichters — Felix Huismans, Mathieu Postelmans, Gerard Corvers en Frans Gielis — legden samen met de KWB de fundamenten van een hechte en warme gemeenschap. Gerard Corvers werd de eerste voorzitter en bleef dat tot 1965. Daarna nam Frans Gielis het roer over. Ook de proosten — kapelaan René Thoonen, kapelaan Godfried Vanderfeesten, kapelaan Paul Truyers en diaken Louis Vanlommel — gaven mee richting en spirituele ondersteuning.
Begin jaren ’80 brak een nieuw hoofdstuk aan. De samenwerking met KWB Paal werd stopgezet en de vereniging ging zelfstandig verder. Dolf Saenen werd voorzitter, François Moons groepsverantwoordelijke. Het was een teken van groei, van maturiteit, van eigen kracht.
Rond hen stond een sterke ploeg: Manke Reykers, Wilfried Rijkers, Toine Huybrechts, Leon Ceunen, Albert Aerts, Marcel Huismans en Dominique Aerts. Later werd het bestuur versterkt door Ernest Huygens, Maaike Verboven en Johan Schoenaerts. En nam Dominique Aerts stilletjes de ouder wordende Dolf zijn taken over. Stilletjes aan moesten de eerste bestuursleden een stap als bestuurslid opzij zetten, behalve eentje. Albert Aerts hij werd op dag 1 van KWB - MB Paal op 21 jarige leeftijd bestuurslid en zou 74 jaar bestuurslid blijven dit tot bij zijn overlijden op 2 januari 2025
Vandaag zetten nieuwe krachten, Mijnwerkers – Brancardiers en Brancardiers, dit werk verder: An Vanzeir, François Volders, Stefaan Vandevenne dit samen met voorzitter Dominique Aerts en proost Patricia Vuegen
En natuurlijk zijn er de vele, Mijnwerkers - Brancardiers en Brancardiers, die tijdens de Lourdesbedevaarten telkens opnieuw het beste van zichzelf geven: Erwin, Mireille, Magda, Maaike, Lisette, Tilly, Krista, Luc, Wendy, Ronny, Ludo, Jefke, Sabine… en nog zovele anderen. Vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten, voor elkaar en voor wie het nodig heeft.
De bedevaarten naar Lourdes groeiden uit tot een vaste waarde binnen de werking. Doorheen de jaren veranderde er veel: samenwerkingen kwamen en gingen, structuren evolueerden. Maar ondanks die woelige periodes bleef de kern overeind — engagement, zorg en solidariteit.
75 jaar.
Dat is niet zomaar een jubileum.
Het is een verhaal van generaties. Van mensen die elkaar dragen. Van handen die helpen, van schouders die steunen.
Laat deze tentoonstelling dan ook meer zijn dan een terugblik. Laat ze inspireren. Laat ze tonen wat mogelijk is wanneer mensen zich verenigen rond zorg, geloof en verbondenheid.
Aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen — vroeger en vandaag — een welgemeende dankjewel.
En laat dit niet alleen een viering zijn van 75 jaar,
maar ook een mooi begin van de volgende 75.
