De viering begon met een kleurrijke uitnodiging: iedere aanwezige kreeg een strookje papier in een vrolijke tint en een potlood. Later in de dienst konden zij daarop noteren wie of wat het grootste anker in hun leven is. In de intrede trokken de verenigingsvlaggen uit Paal, Tervant en Beverlo, samen met de Brancardiers en de priester, plechtig achter het Anker aan. Dit krachtige symbool staat voor houvast, rust en thuiskomen zodra het wordt uitgegooid.

Deken Thieu verweefde in zijn homilie verschillende parabels rond het Anker. Hij herinnerde eraan dat een ketting slechts zo sterk is als haar zwakste schakel, en nodigde iedereen uit stil te staan bij de vraag: “Wie of wat is jouw grootste anker?” Die persoonlijke antwoorden werden op de strookjes geschreven. Na de Geloofsbelijdenis en de voorbeden klonk de oproep om vrede en zorg voor elkaar centraal te stellen — dichtbij én wereldwijd.

Tijdens de voorbeden, de lofzangen en de offerande groeide het beeld van verbondenheid verder. De beschreven strookjes werden aan elkaar gehecht tot een lange ketting, die vanuit de Paaskaars naar de drie ankers leidde. Zo ontstond een zichtbaar en tastbaar teken van samenwerking tussen mensen, gemeenschappen én allen die lijden onder oorlog en onrecht.

Na de viering werd even stilgestaan bij trouwe dienstbaarheid. Koster Martin, die dit jaar zijn 40-jarig jubileum als koster en organist viert, werd in de bloemetjes gezet. Tot slot werd iedereen uitgenodigd voor een receptie om samen het nieuwe werkjaar “Schakels van hoop” feestelijk te openen. Het dankwoord klonk luid en warm: een oproep om ook de komende maanden actief verbonden te blijven in dienst van de parochiegemeenschap.

Wie de viering opnieuw wil beleven, kan terecht bij de bijgaande fotoreportage."

. AC