In de kerk van Tervant vond ’s avonds nog een viering met Kruishulde of Avondwake plaats. Pastoor Rik ging voor in een, wat hij noemde, sobere viering. Geen klokken die luidde, geen offerande en consecratie. Stil rustig werd er stilgestaan met het lijden en sterven van Jezus. Het evangelie was het Lijdensverhaal. Weeral hetzelfde? Ja en toch anders. nu was het Lijdensverhaal volgens Johannes een ander oog dan Marcus. Bij de voorbede werd er telkens een bloem vooraan in een vaas gezet en daarbij telkens een mooie begeleidende voorbede. De communie was dan ook met hosties uit de ciborie waar sinds Witte Donderdag de geconsacreerde hosties bewaard werden. Op het eind van de viering werd het in paars omwindeld kruisbeeld naar voor gebracht met onderweg enkele halte om na de zang een stukje windel te verwijderen. Pastoor Rik toonde het houten kruisbeeld met het gebeeldhouwd lichaam van Christus en nodigde iedereen uit om op zijn eigen manier, dit kan een aanraking zijn van het kruis of het lichaam, een gewone buiging of kniebuiging of… zijn, hulde te komen brengen. En ook nu was er op het eind geen ‘Ga heen in vrede’ maar nog een goede avond gewenst. AC