Ook in de BIB wordt het einde van WOI een ganse maand herdacht. Niet alleen met een kleine tentoonstelling en de aangepaste boeken zowel voor volwassenen, jeugd als kinderen. Maar ook met een klein vredesconcert. Hiervoor had men Guy Verlinde uitgenodigd. Hij bracht een avond met zowel Engelstalige als Nederlandtalige liedjes maar zeker ook de gruwel rond oorlog en geweld op een sterkte manier gebracht tussen de liedjes en de teksten door. Hoe het vluchten nu ook nog, weg van waar de wieg van mijn kind stond zeer actueel is.

Soldaten van alle landen, vreemden met de boot in moeilijke omstandigheden door weer en wind over de zee, moesten komen om mee te vechten in de koude, modder, aan de IJzer. De IJzer een kleine rivier en toch had het de kracht om alles te stoppen. Jawel men ging, vooral in Engeland, ervan uit dat per familie toch 1 iemand ging vechten voor ‘freedom’.

Het gekende gedicht “In Flanders fields” dat Major John MC Crae in 1915 schreef werd dan gebracht in de Vlaamse versie van Tom Leroy.

Gefusieerd worden omdat men moe gestreden was en zo door de modder over steken. Waarschijnlijk je dood tegemoet. Als je beste vriend sterft, dit blijft pijn doen. Wat moet dat geweest zijn als je je beste vriend naast je ziet sneuvelen!

In WOI wist men niet waarom men eigenlijk moest vechten of hoe het er aan toe ging, in WOII was men daardoor dan ook al veel meer bewust van hoe zinloos een oorlog kan zijn.

Nu nog steeds worden bij protesten, hun leiders het zwijgen opgelegd. En zie je dagelijks op het journaal, en alle andere media geweld en gruwel. Wat doen we daar aan? Zien we de angst de gevoelens...;

Vrede is een cadeau wat we hier in België gekregen hebben en toch waren er nog niet zolang geleden ook weer aanslagen.

Even kijkend naar 3 portretten: Marten Luther King, Nelson Mandela, en een jong 17-jarig meisje. De eerste 2 zijn zeker gekend en toch hebben ze alle drie iets gemeen. Ze kregen alle 3 de nobelprijs voor de vrede. Dominee Martin Luther King voor postuum geweldloos verzet tegen de rassenscheiding  en z’n legendarische toespraak: "I Have a Dream". Nelson Mandela was een apartheidsstrijder welke vanuit de gevangenis toch bleef strijden niet opgaf en het dan zelfs tot president heeft gebracht. Malala Yousafzay het 17-jarig Pakistaans meisje dat een aanslag door de Taliban overleefde, omdat ze als meisje naar school ging, is nu een grote voorvechtster voor alle meisjes en vrouwen die mee willen participeren in Pakistan door genieten van goed onderwijs en/of werk.

Afsluiten deed Guy Verlinde met het lied van de hoop van indertijd tijdens Woodstock: Love Peace No War. Wel het was een klein concert maar voor de aanwezigen ook weer eentje met een grote impact, eigenlijk zouden de wereldleiders meer van zulke concerten moeten bijwonen en dan krijgen we, misschien, nooit meer oorlog. AC

{gallery}2018/Activiteiten/Vredesconcert_BIB{/gallery}