Frans, geboren in 1937, groeit op in Genebos-Lummen in een gezin met 12 kinderen. Later maakt hij kennis met Anna Swerts uit een Tervantse familie met ook 12 telgen. In 1960 trouwt hij met haar. Zij kregen 4 nakomelingen : Nicole, Lutgart, Els en Gert. Zijn ‘melkweg’ naar succes eindigde in 1997 toen hij op 60-jarige leeftijd met pensioen ging. Het beroep van melkventer is inmiddels uitgestorven.
“Ik ging maar tot 14 jaar naar school”, aldus Frans, “ik hielp op de boerderij en werkte 3 jaar op de mijn van Beringen. Met melk kwam ik al vroeg in contact want mijn vader haalde melk bij de boeren op en bracht die naar de melkerij van Heusden. Ik hielp mee. Eerst was dat met paard en kar , later met de tractor. Ik heb zelfs nog een proces verbaal gehad omdat ik al een tractor bestuurde toen ik nog geen 18 was. Stilaan nam het melkverhaal steeds meer plaats in. Met daarbij mijn werk op de mijn werd dat toch wat veel. In 1964 ben ik als volledig zelfstandige met mijn melktoer begonnen. Alle zuivelproducten bracht ik bij de gezinnen aan huis. Mijn zus Marcella hielp mij in de eerste 2 jaren. Later ging mijn dochter Nicole helpen. Theo Mangelschots was ook vele jaren een medewerker in vakanties en weekends. We hebben nog steeds contact. Hij is als een zoon voor mij. Ik begon met een lichte vrachtwagen maar schakelde dan over naar vrachtwagen die ik speciaal had laten ombouwen om zoveel mogelijk koopwaar mee te nemen en te tonen aan mijn klanten. Naar die constructie kwamen velen kijken. Ik vertrok elke dag aan de melkerij van Heusden met dagelijks een andere ronde voor de boeg. Ik had niet alleen particulieren als klanten maar leverde ook melk en chocomelk aan scholen.”
In 1972 was zakenman Frans Geerts weer alert en breidde hij zijn assortiment uit. Dat viel ook af te lezen in de nieuwe firmanaam MELBI. Dat stond voor melk en bier. “In de Lijsterstraat in Tervant openden we onze winkel”, gaat Frans verder, “naast zuivelproducten verkochten we ook bier, wijn en sterke dranken. Echtgenote Anna deed de winkel met de hulp van onze dochter Lutgart. In 1997 heb ik mijn zaak overgelaten. Twee jaar later was ze al opgedoekt.”
Ook nog leven buiten de commerce
Als jonge gast voetbalde Frans Geerts bij zijn dorpsploeg Eendracht Genebos maar op 21-jarige leeftijd kwam daar al een einde aan. “Later heb ik nog vele jaren gespeeld bij de veteranen van AC Tervant”, aldus Frans.
Zijn grootste verdienste in het Tervantse verenigingsleven liet Frans optekenen als één van de oprichters van Volkstuin Tervant. Die vereniging bestaat nog steeds en heet nu Tuinhier. “Ik was jarenlang voorzitter en ben nu nog steeds lid”, gaat hij verder, ”we schreven geschiedenis met onze bebloemingsfeesten in Tervant en de bloementapijten die we her en der in Paal aanlegden. Ieder jaar organiseerden we ook een reis en die waren memorabel te noemen.” In Tervant is Frans Geerts ook nog lid geweest van de Kerkfabriek en het Schoolcomité.
Na hun pensioen trokken Anna en Frans naar hun woning in de Lijsterbesstraat in Paal-centrum. Zorgen voor Anna (82) is nu dagelijkse kost. Maar de groene vingers van Frans jeuken nog altijd want rond de woning lig een knappe siertuin en een kleine moestuin. Dat is nog niet alles want achteraan in de Acacialaan leeft hij zich nog uit op zijn echte en grotere groentetuin.
Zijn levensverhaal is gekruid met anekdotes. “Misschien moet ik maar eens aan een boek beginnen”, zegt Frans, “lang moet ik daar niet meer mee wachten want dan ben ik te oud. Of die droom nog uitkomt weet ik niet, “aldus de nog immer kwieke 84-jarige. ” Wat nog altijd uitkomt is het gegeven ‘eens melkboer, altijd melkboer’. “Als ik ergens kom, zoals bijvoorbeeld op de zondagsmarkt, gaat dat nooit voorbij zonder dat de mensen mij nog altijd toeroepen ‘ha, daar is de melkboer’. Dat ben ik voor het leven”, besluit Frans.
(tekst & foto’s Martin Vanierschot)
