Emmy (63) werd geboren als dochter van Madeleine Mantels, een alleenstaande moeder, en droeg eerst Mantels als naam. . Zij heeft nooit geweten wie haar vader was. Toen haar moeder trouwde met Louis Theunis, kreeg zij ook de naam Theunis. Hans en Eliane zijn haar halfbroer en –zus. Emmy groeide grotendeels op bij haar grootmoeder in het stukje Tervant dat ‘den Dullard’ genoemd wordt. Zij zou haar geboortegrond altijd trouw blijven want later ging ze werken bij de chemische multinational Hercules, nu Borealis, ook op ‘den Dullard’ gelegen. “Na de lagere school in Tervant volgde ik het secundair in Diest”, vertelt Emmy, “dan ging ik op kot in Hasselt en behaalde mijn diploma Secretariaat-Talen op A6/A1- niveau wat nu een bachelor is. Al mijn studiekosten heb ik zelf betaald door vele zomers vakantiewerk in Bokrijk. Daar ben ik wel fier op. Na mijn studieperiode begon ik als Management Assistant te werken bij het toenmalige Hercules dat later Himont en Neste heette, nu Borealis. Ik kende slechts één werkgever en heb er 40 jaar gewerkt. Ik heb voor mijn job toch wel wat gereisd in Europa om overal sales en marketing meetings te organiseren. Van 1989 tot 1996 werkte ik in Brussel op de Neste hoofdzetel in Evere. In 1980 ging ik samenwonen met Paul. Hij had al een zoon, Bjorn, uit zijn eerste huwelijk. Paul was mijn jeugdliefde en in 1982 zijn we getrouwd. Paul gebruikt voor die periode nog altijd de slogan ‘tachtig wordt prachtig’. Samen kregen we nog een dochter: Miek.”
Paul (66) werd ook in Tervant geboren als zoon van Marcel Theunis en Emilie Huybrighs. Met Jos, Jan en Luc heeft hij 3 broers. “Na de lagere school in Tervant studeerde ik Elektromechanica in het VTI Beringen”, begint Paul zijn levensverhaal, “ik werkte 4 jaar bij Marcel Dirix (verwarming en sanitair) maar die periode werd wel onderbroken door 18 maanden legerdienst bij de para’s. Nadien werkte ik nog 2,5 jaar in de ondergrond van Beringen-Mijn om in 1980 bij Hercules in shiften te gaan werken. In 1998 maakte ik een carrièreswitch en nam ’t Lijstje over, de zaak die inlijstingen en kaders op maat maakte. Na 9 jaar verliet ik het gebouw aan de Beverlosesteenweg om nog eens 9 jaar verder te doen in een pand langs de Industrieweg. In 2015 ben ik als 60-jarige met pensioen gegaan.”
Het gezin Theunis-Theunis is ondertussen uitgegroeid tot een internationaal familiegezelschap. Zoon Bjorn is getrouwd met Alina Lamasanu, Roemeense van afkomst, niet in België geboren. Miek vond met Bobo Diallo een partner uit het Afrikaanse land Guinée (Conakry). Het koppel heeft 3 kinderen: zoon Ibrahim en de dochters Fatou en Safia. “Dat Miek trouwde met een Afrikaanse man stond al lang vast”, geeft mama Emmy een verrassende uitleg,” als 6-jarige tekende ze al zwarte figuurtjes en naarmate ze ouder werd, herhaalde ze steeds dat ze met een zwarte man zou trouwen. Zo geschiedde ook. “
Tennis en cactussen
Wat is het verband tussen tennis en cactussen? Niets! Behalve bij de familie Theunis-Theunis. Tennis is de sportieve hobby van Emmy en Paul is een autoriteit in de wereld van de cactussen. “Ik ben nog steeds speelster bij Koninklijke Tennis Paal en was voorzitster en bestuurslid”, gaat Emmy verder, “ nu werk ik nog een beetje achter de schermen mee aan de organisatie van het tornooi, clubkampioenschap en de interclubwedstrijden. Ik help ook bij het samenstellen en versturen van de nieuwsbrieven van de club.” Paul was voetballer bij AC Tervant en speelde ook tennis maar zijn grote hobbyprik kwam van de cactussen. Zoals dat met verzamelingen gaat, begon het met één stekelig plantje. Nu is de collectie uitgegroeid tot ruim 5000 stuks die in twee serres staan opgesteld. “Ik zaai en kweek diverse soorten”, aldus Paul, “vooral in de periode april, mei en juni zijn ze op hun mooist als ze bloeien. Ik krijg dan ook wel eens klasjes op bezoek en organiseer ieder jaar een opendeur al is dat nu met corona niet mogelijk. Zelfs onze grote vakantiereizen staan meestal in het teken van de cactus. We trokken al 5 maal naar Argentinië, tweemaal naar Chili en één enkele keer naar Uruguay om zeldzame soorten te spotten. Cactussen mee naar huis brengen doen we nooit. Ik ben ook lid van Cactusvrienden Limburg en geef regelmatig voordrachten in clubs. “ Dat Paul wel degelijk iets te vertellen heeft over cactussen wordt bevestigd door het feit dat hij in 2020 gastspreker mocht zijn op het wereldcongres in Blankenberge. Maar aangezien het Corona-virus dat in de war heeft gestuurd, probeerde men dit in 2021 opnieuw, we wachten af of het nu kan. En zo werd dit dubbelportret ook dubbel boeiend. Hopelijk ervaart de lezer dat ook zo.
(tekst & foto’s Martin Vanierschot)
