Kelly is de dochter van Patric Maussen, ondernemer en huidig voorzitter van voetbalclub Paal-Tervant, en Katia Vanoverberge. Toen haar vader hertrouwde met Rita Jooken kreeg Kelly er met Valèrie, Sophie en Michéle nog 3 halfzussen bij. Kelly heeft met Axelle zelf een dochter. Na de lagere school trok Kelly naar de hotelschool in Herk-de-Stad. “Ik volgde er nog 2 jaar specialisatie in de richting wereldkeuken en traiteur”, vertelt Kelly, “ik begon te werken in Taverne 1920, nu De Biertuin, en kort ook in Paal 26. Dan volgde 3 jaar in Dal Cappellone in Tessenderlo. Vervolgens werkte ik 12 jaar bij Umami Catering, een zusterbedrijf van Deliva Genk. Wij verzorgden de catering in asielcentra en ik was districtmanager van die centra in België en Nederland. Het was een zware maar boeiende job.”
Christophe is de zoon van Frans Persoons en Rozette Claes. Zij richtten de BVBA Vlees- en Zuivelhandel Persoons op. Hij heeft één zus: Carine. Na het volgen van de opleiding metaal in de vakschool ging Christophe vanaf zijn 18de halftijds werken in de ouderlijke zaak. “Ik was toen wielrenner en kon zo in de namiddag trainen”, aldus Christophe,” nochtans was ik bij de jeugd doelman geweest bij FC Beringen maar toen ik in 1992 in het wielrennen van de aspiranten overstapte naar de nieuwelingen kon de combinatie voetbal/wielrennen niet meer. Ik koos voor de koers. Bij de nieuwelingen won ik 5 wedstrijden en bij de junioren behaalde ik 9 zeges. In 1999 zette ik er bij de beloften een punt achter. De oude liefde stak terug de kop op, ik wilde ook blijven sporten, en werd terug doelman bij achtereenvolgens Gestel, Thiewinkel, Paal, Engsbergen, Lummen en Tervant. Momenteel verdedig ik het doel bij liefhebbersploeg El Toro. “
Cafetaria ook voor niet-clubleden
Christophe combineerde nog een half jaar het werk in het familiebedrijf met zijn job als barman op de tennis. “In 2002 namen mijn zus Carine en ik de familiezaak over”, gaat Christophe verder, “nu wordt het volledig geleid door mijn zus en haar man. De BVBA Persoons levert vleeswaren, vooral charcuterie, aan de horeca, winkels en beenhouwers. Het andere luik omvat zuivelhandel.”
Kelly en Christophe vormen 6 jaar een koppel. “We waren al enige tijd aan het brainstormen om samen iets nieuw op commercieel vlak te gaan doen”, vertellen Kelly en Christophe, “plots kruiste het aanbod van Tennisclub Paal ons pad. Na een goed gesprek hebben we toegehapt.” Vooral Kelly wilde al langer op zelfstandige basis naar de horeca : “In mijn vorige job moest ik heel hard werken, ik voerde die uit alsof het voor eigen rekening was, maar de gedachte ontstond stilaan dat ik beter hard kon werken voor mezelf . Omdat ik alleen de tenniscafetaria niet kon uitbaten, heb ik Christophe mee het bad ingetrokken.” Meteen legden Kelly en Christophe andere accenten. “We wilden het klantenbestand verder opentrekken naar niet-tennisleden”, verduidelijken ze beiden, “ik denk dat we in dat opzet geslaagd zijn. Iedereen moet zich hier thuis voelen. Het kan altijd beter en daarom blijven we inzetten op nog meer beleving waarbij de klant op de eerste plaats komt. Dat wordt de trend van dit jaar en de nabije toekomst. In de optiek van vernieuwing moet men ook de sluiting van de wintercafetaria in de tennishal bekijken. Nu al twee winters bleef die als experiment dicht en werd alles geconcentreerd in de zomercafetaria. In de wandelgangen horen we dat iedereen het veel gezelliger vindt omdat er meer beleving is. Vanuit de cafetaria kan men niet meer naar het tennis kijken in de hal maar dat is maar een klein minpuntje dat niet opweegt tegen de andere voordelen.”
Velen hopen dat Kelly en Christophe nog lang een luisterend oor zullen zijn voor tennis- en andere verhalen in de cafetaria van TC Paal. Die verhalen kunnen straf zijn! Hopelijk schrijven Kelly en Christophe ook een straf tennisverhaal dat nog vele hoofdstukken mag kennen.
(50-tekst & foto’s Martin Vanierschot)
