An wordt in 1948 als Antoinette geboren in het gezin van Jef Vanzeir en Madeleine Agten. Het ouderlijk huis stond in de schaduw van de Tervantse kerk. Met Maurice heeft ze een broer. Lou en Leen zijn haar zussen. Na de lagere school in Tervant gaat ze naar Sint-Lutgart in Beringen om dan na 4 jaar normaalschool in Diest in 1967 af te studeren als leerkracht lager onderwijs. “Ik startte met lesgeven in de school van Tervant”, steekt An van wal, “iets later gaf ik een half schooljaar les in Engsbergen. Daarna kon ik met mijn man Guido Brockmans mee naar de school in Oostham. Vandaag heet die school De Zevensprong. Ik begon er als de eerste taaklerares ooit. Het was een sprong in het onbekende. De laatste 2 jaren van mijn loopbaan heb ik er nog voor de klas gestaan in het eerste leerjaar. Dat vond ik een mooie afsluiting van mijn carrière. In 2004 ging ik met pensioen.”
In 1970 trouwde An met onderwijzer Guido Brockmans. Met Pim en Stien kregen ze 2 kinderen. In 2006 werden ze geconfronteerd met een drama toen Pim overleed. “Pim is gestorven nadat een zeldzame leverziekte hem fataal werd”, vertelt An emotioneel,” enkel een levertransplantatie kon hem redden maar zover is het niet gekomen. Hij is begraven op zijn 31ste verjaardag. Het is een leegte die nooit zal opgevuld worden. Toch heb ik mijn geloof niet verloren. De dood betekent voor mij geen einde. Daarom wil ik dat alles in de kerk piekfijn in orde is als we afscheid van iemand moeten nemen. Ik besef ook wel dat het instituut kerk fouten heeft begaan maar dat wil voor mij niet zeggen dat we alles moeten verloochenen. ”An Vanzeir pleit ook fel voor meer vrouwelijke verantwoordelijkheid binnen de kerk. “Er is verbetering merkbaar”, stelt ze vast, “maar het kan altijd beter. Ik weet dat ik met deze uitspraken een beetje klink als een feministe maar dat vind ik niet erg.”
Werk in de parochie(s)
“Ik ben eerst schatbewaarder geworden van de kerkfabriek Tervant”, begint An het verhaal over haar parochiale activiteiten, “nu ben ik voorzitter. Ik vervul ook de taak van koster en verzorg samen met Martine Verboven het bloemschikken in de kerk. Mijn man Guido zegt vaak dat ik naar mijn kathedraal ga. Hij is graag bezig met zijn papegaaien en schildpadden maar ik heb liever mensen rond mij. Guido is nochtans ook een sociaal man.” Van het één komt het ander en dat is ook het geval voor An Vanzeir. Momenteel is ze lid van de Deelfederatie met de parochies Beverlo, Tervant en Paal, is ze secretaris van het Overkoepelend Centraal Kerkbestuur voor de 8 parochies in Beringen en maakt ze als afgevaardigde deel uit van de Federatie Beringen. Dat brengt heel wat werk en vergaderingen met zich mee. Toch heeft ze nog tijd voor enkele andere activiteiten : “Vorig jaar ben ik met de Mijnwerkersbrancardiers voor het eerst als bedevaarder naar Lourdes geweest. Dit jaar was ik erbij als brancardier. Omdat de sfeer in Lourdes zo bijzonder is, ga ik zeker nog terug. Van een andere orde is de wekelijkse fietstocht met de KVLV-dames van Tervant. Dat is een haast heilige afspraak die ik niet wil missen. Het is een fantastische groep. Ik wil ook nog benadrukken dat we in Tervant een grote groep vrijwilligers hebben die altijd klaarstaan om in de kerk te helpen.” Ondanks die ene grote tegenslag blijft An Vanzeir toch ook een fantastisch mens. Het was een plezier om haar de ‘biecht’ af te nemen.
(tekst & foto’s Martin Vanierschot)
