Albert Aerts was 14 jaar toen hij begon te werken. Na jobs op de boerderij en in de bouw kwam hij in de mijn van Zolder terecht. Hij zou in 1976 zijn actieve loopbaan afsluiten in de mijn van Beringen. Hij huwde met Gusta Volders die hij helaas in 1988 op 56-jarige leeftijd verloor na een lange ziekte. Na een nieuwe relatie van amper 4 jaar met doktersdochter Juliette Cerstelotte, moest hij ook al afscheid van haar nemen. Hierover zegt Albert het volgende : “Ik ben 5 jaar met Gusta naar Leuven gereden. Nadien nog eens 4 jaar met Julienne. Het mocht niet baten.”
Albert en Gusta kregen met Myriam één dochter. Samen met schoonzoon Marco Dupont schonken zij hen met Kirsten en Michelle twee kleinkinderen.
Nog voor zijn oppensioenstelling werd hij actief in de KWB als secretaris en wijkmeester. Albert Aerts is al 55 jaar bestuurslid van de Mijnwerkers/Brankardiers en trok met hen 26 maal naar Lourdes. Nog steeds is hij ronddrager van het parochieblad ‘Kerk & Leven’.

 

                                                                                        De Karpatten

 

Dat Albert Aerts samen met schoonbroer Maurice Klemmen het verbroederingsinitiatief zou opstarten, stond in de sterren geschreven. In de klas 1950 waren ze beiden Carabiniers. Die dragen als bijnaam ‘De Karpatten’. Palenaar Albert en Gentenaar Maurice werden vrienden. “Die vriendschap leidde tot een love story’, vertelt Albert, “nadat ik Maurice een foto toonde van mijn zus was hij erg geïnteresseerd om haar te ontmoeten. Enkele jaren later zijn ze getrouwd.”

 

Beide ‘karpatten’ liepen al enkele jaren rond om een verbroedering te organiseren. “In 1984 zijn we met de voorbereidingen begonnen”, gaat Albert verder, “we wilden niet toevallig onze eerste reünie in 1985 houden. Dat jaar bestond het 1ste regiment Carabiniers Prins Boudewijn immers 155 jaar. Voor de eerste bijeenkomst, die doorging in Leopoldsburg en Bokrijk, wisten wij 178 oud-Karpatten samen te brengen. Tot 2009  kwamen we elk jaar samen in een andere provincie. Het record aantal deelnemers bedroeg 224. Nu er al veel van onze vroegere legermakkers overleden zijn, komen we sinds 2010 nog samen in Leopoldsburg op de ‘Dag van de Carabiniers’ maar het aantal deelnemers is zeer beperkt geworden. Mijn schoonbroer Maurice is ook al overleden. Toch trachten we het initiatief nog in stand te houden.”

 

Albert Aerts toont een boek dat werd uitgegeven ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de verbroedering. Hij verzamelde de meeste foto’s en schreef de bindteksten. Een andere interessant boekwerk is het album waar de ‘Karpatten’ hun waardering over de reünie beschrijven. Het bezorgt Albert vandaag nog steeds kippenvelmomenten als hij de lovende woorden leest. Emoties komen ook naar boven als hij  de rouwprentjes laat zien van oud-legermaten. Achter elke foto, achter elk rouwprentje, schuilt een verhaal. Albert Aerts vertelt graag al die verhalen. “Maurice en ik hadden een droom en die droom is werkelijkheid geworden”, besluit Albert Aerts die best trots mag zijn over dit ‘levenswerk’.  

 

(tekst & foto’s Martin Vanierschot)