Willy werd geboren op 18 januari 1943 in de materniteit van Hasselt. Een keizersnede was toen nog niet gangbaar en de ma van Willy heeft een zeer moeilijke bevalling gehad met verschillende bloedtransfusies als gevolg. Pas na zes weken mocht ma naar huis.
Cyriel Brockmans, de pa van Willy had zijn vrouw, Josephine Muls, leren kennen via een Paalse vriendin, op pensionaat in Landen. Zij was de dochter van een brouwer/bierhandelaar. Pa Cyriel pendelde in die oorlogsjaren tussen Tervant en Landen. En dat was een hele klus in die tijd. Cyriel werd tijdens de oorlog opgeroepen voor het leger en deed dienst als onderluitenant bij het 11de Linie regiment. Als overtuigde Vlaming en trouwe royalist genoot hij na de oorlog gedurende zes maanden van een gratis vakantie, welwillend aangeboden door het vaderland voor wie hij gedurende de achttiendaagse veldtocht lijf en leden van hem en zijn ondergeschikte piotten had veil gehad. Uiteindelijk werd pa Cyriel vrijgesproken en kon hij zijn taak als onderwijzer in Tervant verder zetten.
Willy groeide aanvankelijk op in Landen en had er twee broertjes: Hugo en Guido, bijgekregen. Pas in 1949 verhuisde de familie definitief naar Tervant. Cyriel bracht vanuit Landen ook een blinkende Chevrolet mee zodat iedere vrije dag een trip naar de grootouders kon worden gemaakt. Ook de vakanties werden steeds in Landen doorgebracht door gans de familie. In 1952 werd de familie verrijkt met een dochter: Vera.
Na de lagere school in Tervant studeerde Willy aan het college van Beringen tot en met de vijfde Latijnse.. Op zijn 14de gaat hij, mits een speciale toelating, want te jong, op internaat in de Normaalschool van Maasmechelen. Zo treedt hij in 1961 in de voetsporen van zijn vader als onderwijzer. Hij kan na zijn studies meteen aan de slag in Tervant samen met zijn vader en Jan Hoogsteyns, tot in ‘70 de school wordt gesloten. Intussen had Willy zijn diploma B3/B1 gehaald waardoor hij bevoegd was om les te geven in het middelbaar onderwijs als regent.
Willy is ondertussen actief in het verenigingsleven. Zo is hij als overtuigde Vlaming uiteraard lid van het Davidsfonds en krijgt hij op een dag de kans om een reis te organiseren naar Londen waar kunstschilder Jan Hoogsteyns een tentoonstelling heeft.Hij heeft de reismicrobe te pakken en gaat in zijn vrije tijd aan de slag als reisleider-gids bij Omnium Tours, de toenmalige Belgische marktleider in autocarreizen.
Dertig jaar lang zal Willy al zijn vrije tijd steken in het begeleiden, organiseren van reizen. Hij werd later inkoper, onderhandelde met hoteliers over nieuwe contracten en was medeauteur van de reisbrochures van Omnium Tours. De laatste jaren was hij actief in de incentive markt. Zijn favoriete plek was Spanje. Zo heeft hij vele jaren gewerkt in Llorett de Mar waar hij zijn kantoor had bij Ultramar (nu TUI), de grootste TO voor Spanje en Z.Amerika. Ik heb het geluk gehad om Willy een paar keer te ontmoeten in Spanje en hij heeft mij de geheimen van de overheerlijke Spaanse keuken geleerd. De geur van de look in het restaurant waar wij almejas of venusschelpen gingen eten, is mij altijd bijgebleven. Het reizen combineert hij met het onderwijs.
Na de sluiting van de school in Tervant heeft Willy een rustperiode van ruim twee jaar. Dan kan hij aan de slag in Beringen-Mijn. De mooie ronde school aan de Habetslaan wordt zijn Limburgse werkplek. Hij werkt er in een BTK-project dat loopt van oktober tot juni. Ideaal om lekker lang in Spanje te blijven tijdens de zomermaanden. Willy werkt er tot aan zijn prépensioen in 1988. Dan droomt Willy ervan om nog een tijdje full-time voor Omnium Tours te werken maar door de overname van het bedrijf door het Nederlandse “De Jong Intra vakanties” wordt de Belgische tak afgebouwd en gaat Omnium Tours in vereffening. Maar stil zitten staat niet in het woordenboek van Willy.
Als ex-voetballer van o.a. Standaard Vorst, Taxandria, Vigor Beringen, H.Hulst en AC Tervant is hij een voetballiefhebber in hart en nieren. In 1974 stapt de club over van de liefhebbersbond naar de KBVB en is Willy de secretaris g.c, een functie die hij zal uitoefenen tot hij andere functies krijgt in de KBVB. Op dit moment is Willy zeven dagen op zeven met voetbal bezig. Zo heeft hij zijn heel leven geijverd voor een betere werking van het voetbal. Samen met Henri Reynders bouwde hij het Gewest Beringen uit tot een modelgewest binnen het Limburgse voetbal. Met dezelfde H. Reynders stond hij aan de wieg van de Beringse Verstandhouding Hij werd lid van het Provinciaal comité en verhuisde later als Limburgse vertegenwoordiger naar het Beroepscomité, 1° kamer in Brussel. Intussen is hij reeds jaren 1° Ondervoorzitter van de Limburgse verstandhouding, lid voor Limburg in de beheerraad van de A.L.A (associatie lagere afdelingen) en woordvoerder voor Limburg in de Nationale Studiecommissie (orgaan waar de reglementen worden gemaakt) .
In Beringen zetelt hij in de beheerraad van de vzw sportaccommodatie Beringen, is lid van de werkgroep voetbal van de Beringen sportraad en is medebeheerder van het mijnstadion. Nieuw leven blazen in het oude mijnstadion is nu één van zijn taken. En dat lukt ondertussen aardig met de organisatie van een aantal internationale tornooien en jeugdinterlands. Er is nu een permanent leslokaal waar de opleidingscursussen voor voetbal- en andere trainers plaats vinden. Ook FUFO (opleiding voor de Beringse jeugdspelers) is een realisatie van het duo Reynders, Brockmans.
Straks vinden het damesvoetbal en het G-voetbal eveneens onderdak in het mijnstadion. Zijn leven vandaag bestaat dan voor een groot deel uit voetbalvergaderingen. Zijn betrachting: de oprichting van de VFV (Voetbalfederatie Vlaanderen) werd intussen een feit. En zo komen wij bij het luik Vlaanderen.
Willy is een overtuigd Flamingant (voor hem is dat een eretitel, voor anderen een scheldwoord). Zo heeft Willy in de jaren 60 en 70 op de eerste rij gestaan bij verschillende Vlaamse betogingen. Ondanks het feit dat Willy nooit politiek actief is geweest steekt hij zijn Vlaamse overtuiging nooit onder stoelen of banken . De splitsing van België met een zelfstandig Vlaanderen is voor hem de enige manier om de toekomst van onze nakomelingen veilig te stellen
Zijn overtuigde visie deelt hij dan ook graag aan de toog met zijn vrienden. Een goede babbel of een pittige discussie op café is voor Willy altijd een gloriemoment. Zijn favoriete plekken zijn de Celtic Art Gallery in Ham, Il Mondo in Paal en het fietscafé aan de Paalse Plas. Dit is voor hem het mooiste plekje van Beringen. Hier komt hij bijna dagelijks om de krant te lezen, een Duveltje te drinken en een praatje te slaan met uitbater Kris.
Als wij voor dit gesprek genieten van de nazomer blikt Willy tevreden terug op zijn leven. Samen met zijn vrouw Flor heeft hij twee kinderen: Peter en Ilse en drie kleinkinderen: Kaat, Ian en Bram die hem zeer dierbaar zijn .
Als slot van het gesprek wil hij dit nog kwijt: “ Mijn echtgenote Florentine heeft door mijn vele en langdurende uithuizigheid, er dikwijls alleen voor gestaan. Zij heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund in zowel werk als vrije tijd, ook in moeilijke omstandigheden. Ik hoop dat zij beseft hoe dankbaar ik haar hiervoor ben” Schrijf, dat maar op, mijmert Willy.
Tekst en foto: Hans Put
De foto is genomen aan de Paalse Plas.