De viering van 75 jaar Mijnwerkers en Mijnwerkers-Brancardiers Paal ging van start met een sfeervolle dankviering in de parochiekerk Sint-Jan de Doper. Deken Thieu Plessers ging voor, bijgestaan door priester Jan Vaes, die bij vele bedevaarders een vertrouwd gezicht is. Dankzij de goede voorbereiding van proost Patricia konden de aanwezigen de viering vlot volgen via de schermen.

Bij het binnenkomen trok één beeld meteen de aandacht: een mijnlamp, omringd door een grote groep mensen aan de O.L.Vrouwbasiliek in Lourdes. Een symbolisch en ontroerend beeld, met een bijzonder verhaal. De lamp behoorde toe aan de overleden mijnwerker-brancardier Albert en werd op vraag van zijn dochter in 2025 nog één keer meegenomen naar Lourdes, bij haar 25ste bedevaart.

Tijdens de viering stond dienstbaarheid centraal. Al 75 jaar lang zetten de Paalse mijnwerkers-brancardiers zich met hart en ziel in voor anderen. Zelfs na de mijnsluitingen bleef die inzet bestaan en sloten nieuwe vrijwilligers zich spontaan aan. Ook de verpleegkundigen en verzorgenden, die dag en nacht klaarstaan, werden niet vergeten. Het slotlied “Te Lourdes op de bergen” werd dan ook uit volle borst meegezongen.

Na de zending en zegen trok het gezelschap naar de parochiezaal. Waar normaal het Sint-Barbarafeest plaatsvindt, koos men er dit jubileumjaar voor om alles samen te brengen in één groot feestmoment. Vooraf konden de aanwezigen genieten van een verzorgde receptie en een bezoek aan de tentoonstelling. De toon was meteen gezet: dit zou een warme en feestelijke avond worden.

Aan de mooi gedekte tafels nam proost Patricia het woord voor een welkomsttoespraak die niemand onberoerd liet. Ze bracht een eerbetoon aan 75 jaar inzet, vriendschap en solidariteit. Ze nam de aanwezigen mee terug naar de tijd van de mijnen, waar kameraadschap van levensbelang was. “Hier beneden zorg je voor elkaar. Alleen redt niemand het,” klonk het. Die geest van verbondenheid leeft vandaag nog steeds voort in de werking van de brancardiers.

Wat ooit klein begon, groeide uit tot een sterke traditie. Generaties vrijwilligers zorgden ervoor dat zieken en minder mobiele mensen konden deelnemen aan bedevaarten en activiteiten. In Lourdes werden de Paalse mijnwerkers-brancardiers zelfs een herkenbaar en gewaardeerd beeld, met hun blauwe kledij, helm en lamp.

Met oprechte dankbaarheid werd stilgestaan bij de stichters en alle vrijwilligers, vroeger en nu. De boodschap was duidelijk: de mijnen zijn verdwenen, maar de waarden van solidariteit, trouw en zorg voor elkaar leven verder in wat deze groep vandaag nog steeds betekent.

Een bijzonder moment was er voor voorzitter Dominique, die extra in de bloemetjes werd gezet. Zijn tomeloze inzet achter de schermen – van organisatie tot praktische ondersteuning – maakt hem een drijvende kracht binnen de vereniging. Het warme applaus dat volgde, sprak boekdelen.

Daarna was het tijd om te genieten. Het voorgerecht viel duidelijk in de smaak en al snel klonk het rond de tafels: “Als de rest van de avond zo is, wordt dit een topavond.” En dat werd het ook. Een heerlijke soep en een verzorgd hoofdgerecht volgden, tot grote tevredenheid van iedereen.

Tussendoor zorgde de tombola voor extra spanning en plezier. Met een rijk gevulde prijzentafel had Dominique opnieuw zijn beste beentje voorgezet. Winnaars straalden, maar ook wie zonder prijs naar huis ging, bleef tevreden: “We hebben toch de kas gesteund,” klonk het goedgezind.

Als afsluiter werd een heerlijk dessert geserveerd, gevolgd door koffie en zoete lekkernijen. In een gezellige sfeer liep deze geslaagde feestavond stilaan ten einde. En nog waren de verassingen nog niet gedaan, bij het buitengaan kreeg men nog een bloempotje cadeau.

75 jaar MB Paal werd niet alleen herdacht, maar vooral gevierd zoals het hoort: samen, warm en met een groot hart voor elkaar