De band met St. Barbara is voor de Mijnwerkers-Brancardiers en de Brancardiers Paal meer dan een traditie: het is een uitdrukking van hun diepe vriendschap en verbondenheid, ontstaan in de gevaarlijke ondergrond. Dat gevoel van kameraadschap willen ze blijven bewaren én uitstralen. Vandaag ligt de nadruk meer op dienstbaarheid, vooral tijdens de bedevaarten naar Banneux en Lourdes.

Dit jaar ging deken Thieu voor in de viering, bijgestaan door diaken Louis. De grote opkomst bewees dat velen deze bijzondere dag niet vergeten zijn. Niet alleen mensen uit Paal, maar ook uit de omliggende gemeenten waren aanwezig. Een mooi voorbeeld: een echtpaar uit St.-Lambrechts-Herk verwittigt elk jaar vrienden uit Boekt dat de viering om 10 uur plaatsvindt. Sinds de viering in Zolder verdwenen is, zijn ze steevast van de partij. 

In totaal waren er een 110-tal aanwezigen, die aandachtig meelezen en luisterden. Vanuit de gemeente waren de schepenen Jessie De Weyer, Stijn Truyens en Ornella Schreurs afgevaardigd. “Een mooie viering”, klonk het nadien. Eerlijkheidshalve werd ook vermeld dat dit mee het werk was van proost Patricia.

Tijdens de offerande werden de overleden Mijnwerkers-Brancardiers Albert Aerts en Nest Huygens herdacht, samen met acht andere mijnwerkers. Hun namen werden afgeroepen en er werd een gedachtenisprentje uitgedeeld. Velen dachten daarbij terug aan Albert Aerts, het oudste bestuurslid, die op 94-jarige leeftijd nog steeds zeer betrokken en attent was. In september herinnerde hij iedereen eraan de voorbereidingen voor de viering op tijd te starten. Bij Nest Huygens leefde dan weer de gedachte dat in 2026 de laatste almanak van de Mijnwerkers-Brancardiers en de Limburgse Diocesane Lourdesbedevaart zal verschijnen.

Het werd een viering waar nog lang over gesproken zal worden.

De voorzitter, Dominique Aerts, besloot met een warme getuigenis. Hij haalde aan hoe de mijnwerkers meer dan 800 meter onder de grond op elkaar aangewezen waren: men stond altijd klaar om elkaar te helpen, zelfs met risico voor eigen leven. Verschillen in afkomst of huidskleur telden niet – iedereen kwam zwart uit de schacht. Hij herinnerde er ook aan dat St. Barbara niet alleen de beschermheilige van de mijnwerkers is, maar ook van brandweer, politie, leger (vooral de artillerie) en alle gevaarlijke beroepen. In deze tijd mogen we daar gerust ook alle hulpdiensten, dokters en verpleegkundigen bij rekenen.

Daarna weerklonk nog het St. Barbaralied:
“O patronesse der goede dood, wil ons beschermen in alle nood.
O patronesse, toon ons uw macht, wil ons beschermen in diepe schacht.
O patronesse, wij blijven trouw, spreid over allen uw mantel, vrouw.”

Deken Thieu sloot de viering af met de woorden: “Gaat allen in vrede, maar blijf toch nog even.” Eerst volgde nog een woordje van schepen Jessie De Weyer, daarna was er een receptie achteraan in de kerk. Terwijl Jessie het woord nam, kwamen ook de brandweerlui stilletjes binnen.

In haar toespraak bedankte de schepen de Mijnwerkers-Brancardiers om deze traditie in ere te houden. Ze sprak over de diepe onderlinge vriendschap maar ook over de impact die gevaarlijke beroepen op een gezin hebben. Uit eigen ervaring vertelde ze hoe haar bompa mijnwerker was en haar bomma pas opgelucht ademhaalde wanneer hij ’s avonds de deur opendeed. Ook haar vader en broer zijn vrijwillige brandweerlieden. Wanneer thuis de pieper gaat en ze naar de kazerne vertrekken, blijft iedereen in spanning over wat hen te wachten staat – en is men opgelucht wanneer alles goed afgelopen is, voor hen, hun collega’s en de mensen die hulp nodig hadden.

Ze riep op om deze dag in ere te blijven houden, om zo niet alleen de beschermheilige te eren, maar ook alle mensen met een gevaarlijk beroep even extra onder de aandacht te brengen. Daarna nodigde ze iedereen uit op de receptie, aangeboden door de gemeente: een glaasje cava, een frisdrank of de traditionele borrel. Die laatste bracht velen terug in gedachten naar de vroegere mijntijd, wanneer oud-mijnwerkers zo opgingen in hun gesprekken dat het leek alsof ze bijna opnieuw “kolen gingen maken”.

Het zijn mooie herinneringen. Jammer genoeg sterft de generatie mijnwerkers stilaan uit. Daarom des te meer: laten we hen blijven herdenken en vooral hun werk in ere houden. AC