Na het middagmaal was er met een druk programma voor de boeg niet zoveel ruimte om te rusten. Men vertrok eerst naar de Bernadettekerk voor de boeteviering met zeer mooie bezinningsteksten enkele persoonlijke getuigenissen, sterke getuigenissen die binnen kwamen. Ook hier had we de mijnwerkerslamp op het altaar gezet voor vergeving te vragen aan onze overleden mijnwerkers Brancardiers en alle vrijwilligers en bedevaarders. Het leven, zorg en hoop met een kind met handicap . als pastores in de gevangenis waar er ook diepe verhalen naar boven komen en men deze op papier gezet had in de hoop dat wie zo een omslag meenam deze ook beantwoord, pleegouder zijn van 2 kinderen met een handicap. Hoe hard de wereld telkens kan zijn. het volgende verzoeningsmoment kon men bij een priester terecht. Een priester kwam langs de rolstoelen en legde de handen op voor vergeving, ook kon men de handen even wassen met bronwater. Na de deze viering trok men met de rolstoelen, blauwe karren en bed naar de grot. Hier werd het vrije bezoek voor bedevaarders onderbroken om voorrang te geven aan de zieken. Een stil ingetogen maar zo een deugddoend moment. De bron, de vochtige rotsen even aanraken en met de vochtige hand een kruisteken. In het hotel aangekomen was het zo goed als tijd voor het avondmaal om dan zich naar het vertrek van de lichtstoet te begeven. Uiteraard ging Albert zijn lamp ook mee en was iedereen doe ons lief is in onze gedachte. Samen zingen en bidden gezamenlijk met de vele verschillende talen. Nadat het beeld van O.L.Vrouw de Rozenkransbasiliek binnen was en de deuren gesloten was het (hoog)tijd om naar het hotel te gaan en nog werkendag voor verpleging, verzorgenden en mijnwerkers – brancardiers om iedereen te verzorgen en in bed te leggen voor een korte nacht. AC