Jong en minder jonge mensen waren naar de Thaizéviering gekomen. Zij die het al kenden kwamen omdat het zo iets rustgevend mooi is. Andere waren gekomen en zouden het op zich af laten komen. Bij het toekomen in de kerk voelde men zich, nog meer dan anders, welkom. De rode inkleding met het kruis en brandende kaarsen straalde dan ook uitnodigend uit. Daarbij ook nog de rustige muziek welke organist Filip Blokken op zijn orgel speelde. Na het welkom door parochiaal assistente Patricia speelde Filip als eerste lied het refrein van: Bles the Lord, my soul!  En dadelijk werd duidelijk hoe het tewerk gaat. Filip speelde en zong de refrein 3 keer na elkander. Wat fijn was dat de aanwezigen dadelijk rustig meezongen. Zo zou hij nog verschillende liedjes spelen, alles zo rustig . Zo speelde en zong men enkele Psalmen die dieper binnenkwamen. Lectoren welke de Psalm voorlazen en iedereen deze met zang beantwoorde.   Op verschillende momenten ook even tijd voor stilte, even tijd om bij de gezangen en teksten stil te staan. Patricia welke als tekst uit het Evangelie deze van de vermenigvuldiging van de 5 broden en 2 vissen. Laten we zelf ook zo zorgen dat wat men heeft deelt met anderen en je zal merken dat je erna zelf nog meer hebt. De oproep om langs de zijbeuk naar achter te gaan en er een brandend kaarsje ontvingen. In stilte ging men naar voor om het kaarsje bij de andere kaarsjes te plaatsen. Licht en warmte het gaf niet alleen gezelligheid. Maar ook zo allemaal te samen gaf  het gevoel van; met 1 lichtje kunnen we al iets beginnen in de duisternis van de mens maar met al de lichtjes en warmte samen geven we een groter signaal om er te zijn voor elkaar. Zeker ook voor mensen die het hard nodig hebben.  Ook de voorbede werd door de lectoren gelezen waarop men dan ook weer al zingend “Ubi caritas et amor, ubi caritas, Deus ibi est” deze beantwoorde. Met z’n allen hand in hand het onze Vader opzegde. Wel het waren allemaal zo kleine momenten die we wel kennen maar in een Thaizéviering meer tot uiting komen. Als slotlied kon Patricia met het Magnificat  niet beter gekozen hebben. Met de zegen werd er afgesloten, wat toen opviel was dat de mensen precies nog niet veel zin hadden eerst even tot het besef komen dat het gedaan was.  Wat deze eerste avond ook leerde was dat het zeker niet eenmalig mag zijn, heb je ook zin om eraan mee te werken, bespeel je een instrument,… er zijn zoveel mogelijkheden. Neem dan contact met onze parochiale assistente Patricia. AC