Voor de derde geloofsavond had men Filip Blokken uitgenodigd. Filip is Parochie assistent in de parochiale eenheid Sint Menas Tessenderlo – Ham en ook Organist in de abdij van Averbode. Een niet alledaagse combinatie maar Filip legde mooi uit hoe zijn geloof groeide en er ook muziek er bijkwam te staan. Hij dit aan de hand van 5 luiken: 1. Ontstaan Geloof, 2. Orgel.
Al van kleuter ging hij met zijn grootouders zondags vroeg in de morgen mee naar de eucharistieviering in Maastricht, wat later ging hij dan ook nog alleen om 10u in zijn dorp Mopertingen naar de mis en dan om 11u30 samen met zijn vader de zondagvoormiddag af te sluiten in de viering in de kerk van Veldwezelt. 3 vieringen dezelfde lezingen maar toch met verschillende preken en andere gebeden en liedjes maakte het zeker niet eentonig. Toen werd er het kleine zaadje gepland, van muziek naar geloof of van geloof naar muziek zo ook zoals men zegt zingen is 2x bidden. Al snel werd hij ook misdienaar, en toen hij in naar Rome was kunnen gaan is het zaadje besproeid. Vanuit de gewoonte groeide het geloof, hoewel het niet meer van deze tijd is. Een jaar later ging Filip naar de wereldjongerendagen, eens een andere omgeving zo tussen de duizenden jongeren van over de hele wereld ipv tussen oudere mensen te zitten. De gesprekken en liturgie, vanaf toen kon hij zeggen IK Geloof, Geloof is geen taboe. Wat ben ik mijn grootouders en ouders dankbaar dat ze me de keuze lieten. Het eerste luik sloot Filip af met het lied ‘Komt tot ons, de wereld wacht’.
In het tweede luik sprak Filip met passie hoe hij de passie kreeg voor het orgel. Door de eucharistievieringen en het horen van het orgel genoot hij van de klanken, in de muziekschool ging zijn voorkeur dan ook naar het orgel. Op 13 jarige leeftijd speelde hij al in hun parochiekerk te Mopertingen en al snel wat later ook in de buurgemeenten Veldwezelt en Kesselt. Elke week trouw op post. Toen de tijd van fuiven eraan kwam was het meer dan eens 3u - 4u verder week hij niet uit maar na zaterdagnacht toch steeds op post gelijk in welke toestand; ook zonder verder detail. Na het middelbaar kon hij in het Lemmensinstituut muziek leren en echt orgel. Door inzet studeerde hij dan ook ad als organist en kon in Scherpenheuvel beginnen als hulporganist. Een mooi werk, de bedevaarders muzikaal begeleiden en als je in het spiegeltje kijkt zie je steeds het O.L. Vrouwbeeldje zo is dan ook zijn interesse ervoor groter geworden. Ten tijde van corona kreeg hij een mail dat men een organist zocht in de Abdij van Averbode, Filip stuurde dan ook dadelijk zijn kandidatuur en mocht ook beginnen. Een mooie verandering nu Gregoriaanse muziek op het prachtige orgel te mogen spelen. Dagelijks 3 vieringen die men dan onder de 2 organisten verdeeld wat mee maakt dat hij nooit met tegenzin gaat werken. Het orgel brengt niet alleen rust voor de paters maar ook voor Filip zelf. Regelmatig krijgt Filip dan ook complimenten van de mensen, bescheiden zoals hij is verwijst hij dan naar het orgel dat zo mooie klanken brengt. Hij is ook geen competitief organist maar wel speelt steeds intens voor God en gemeenschap. Naast vaste liederen doet hij ook heel graag improvisatie gevoed door de H Geest, niet onder woorden brengen. Het is een wisselwerking tussen orgel en God. Het tweede luik sloot Filip dan ook af op het orgel in de kerk. Het derde luik: Parochie assistent in de parochiale eenheid St. Menas Tessenderlo – Ham. Na 3 jaar studie is hij in september afgestudeerd en actief begonnen aan deze opdracht naast zijn werk in de Abdij. Een jonge gast welke voor de parochie (kerk) gaat werken dat is niet voor de hand liggend tegenwoordig. Hij wil zijn steentje bijdragen tot kerk en geloof, geloof kan ook klinkt eenvoudig uit zijn mond. Ook de samenwerking met de middelbare scholen is een mooie uitdaging net als het organiseren van Taizé vieringen wat meer een muziek herhaling is. Als je de mogelijk hebt moet je het eens meemaken gelovig of niet. Wie er nog nooit is geweest weet ook niet wat hij mist. Net zoals men elke maandagvoormiddag in de pastorij terecht kan voor een gesprek. Voor de aanwezigen bracht Filip op he eind van dit luik het lied: Jezus remember me. Een liedje dat gemakkelijk aan te leren is en vlot meezingt. Het vierde luik: zijn liefde voor Lourdes. In 2025 zal Filip voor de 10 de keer meegaan. Als Jong-Brancardier kies je of je de refter of de kamers wil doen. In de refter is het eten uitdelen en daar waar nodig is ook helpen met zij die beperkingen hebben met bepaalde handelingen. Zij die kiezen voor de kamers zorgen ervoor dat de ‘gasten’ steeds een verzorgde propere kamer hebben. Natuurlijk ook helpen met de rolstoelen en blauwe karren te duwen of trekken naar de verschillende vieringen. Lourdes is steeds een eensgezindheid, een fijne samenwerking en dankzij al de vrijwilligers kan iedereen mee. Ieder heeft zo zijn mooiste viering voor Filip is dat op de laatste avond de Zendingsviering en hoe jongere de ziekenzalving waar ze vaak een zieke/andersvalide bijstaan het ervaren. Ook het ontmoeten van mensen van de hele wereld. Ook een geweldig moment is als hij in de Pius X Basiliek voor de Limburgse bedevaarders op het grote orgel mag spelen. Dit luik kon hij dan ook niet beter afsluiten dan met: Te Lourdes op de bergen te brengen. Tot slot het vijfde luik: de Toekomst. Hoe kijk ik naar de toekomst? Er is zoveel verandert, steeds minder kerkgangers en minder priesters. Wie kiest er nog voor geloof, het is tegenwoordig meer en meer persoonlijke keuze. Zo is er onlangs in Hulst nog een volwassen man bewust gedoopt en in Genendijk kwamen 3 jongeren vrijwillig bij in het koor. Dit zijn lichtpunten. Filip denkt dat jongeren stimuleren bij de voorbereiding vormsel een hulp is en wat muziek de dag van vandaag betekent voor hen in en viering. Muziek is een krachtig iets. Muziek moet in een viering. Muziek is een samenspel met liturgie maar mag er niet erboven staan. Mensen moeten wel weten wat ze zingen, hij merkt terecht op dat men bang is om nieuwe liederen aan te leren. Een idee om voor de viering met de muziek wat liederen aanleren. Zou men hier iemand kunnen aanstellen zoals in Pelt is er een muziekpastor. Vooral ‘Hoop’ mag blijven inspireren. Samen werd dan nog het jubeljaarlied: ‘Pelgrims van hoop’ gezongen. Deken Thieu bedankte Filip voor zijn openheid, hoe hij in zich liet inkijken motiverend, bevrijdend, ontmoeting, maar vooral wat hij doet het steeds met goesting, heel veel goesting is. Iedereen kon dan nog nagenieten met een tas koffie. AC
