Hoe dikwijls zeggen: Hou me vast. Zo is er ook de vzw Hou(t) me vast om kankerpatiënten hoop, verbondenheid en houvast te bieden. Een vzw welke professor wetenschapper dr. Johan Swinnen als kankeronderzoeker nauw aan het hart ligt. Zo heeft hij volledig zelf een prachtige film gemaakt welke in OC De Buiting voor een zeer goed gevulde zaal werd getoond. Waarom in Paal? Er is een goede link met Paal zal nog duidelijk blijken. Ani Theré deed het openingswoord als echtg van wijlen Paul Frison. Een zeer tevreden Ani blij dat Paul met paalonline de dorpsdichter was en nog steeds erkend wordt. Paul, Ani en Luce Rutten vrienden voor het leven en verder nog. Luce en Paul brachten samen een dichtbundel ‘Tussen Pergamijn’ uit. Luce is dichteres en Paul een veelzijdig kunstenaar voorzag het illustreerde het boek. Beiden ook geconfronteerd door kanker brachten het boek dan ook uit voor het kankeronderzoek van dr. Johan Swinnen. Een dankbare Ani en familie omdat Johan deze film gemaakt heeft en deze hier in Paal wilde vertonen en persoonlijk inleiden. Ook een dank je wel aan CC Beringen de schepen An Moons voor de medewerking zodat de opbrengst volledig tvv wan de vzw Hou(t) me vast. An Moons nam ook nog even het woord als vorige schepen van Cultuur. Z e beklemtoonde dat men het een pracht initiatief is en bij het eerste gesprek al wist dit moeten we vanuit CC Beringen en het vorige stadsbestuur zeker mee ondersteunen. Dit door het ter beschikking stellen van de zaal, de toegangstikets zowel in voorverkoop als de avond zelf te doen. Johan zelf kent kanker zeer goed vanuit zijn professionele loopbaan maar ook hoe familie zich voelt als het een naaste overvalt namelijk door zijn zoon Dieter. Johan Swinnen begon zijn inleiding van de film dan ook hoe hij in contact gekomen was met hen. En dan ook blij was dat hij in de film gedichten van Paul mocht verwerken. Het moment dat hij afscheid moest nemen van Paul, een moment om te koesteren zei hij.
Een film, geen treurnis maar het leven vieren en omarmen.
Zo kwam hij op het idee om een ‘de lange looptocht’ te doen met vertrek aan de monding van de Ijzel in Harlingen Nederland stroomopwaarts na de Ijzel verder langs één van de langste rivieren ‘de Rijn’ zo tot aan de bron in Zwitserland. Een tocht van 1631km welke hij zou doen op 27 dagen. Hier wilde hij dan 100 papieren bootjes mee nemen opgedragen aan een overleden persoon. Waarom papieren bootjes? Ze illustreren zeer goed de schoonheid en vergankelijkheid. Hiervoor had hij een oproep gedaan voor namen om erop te zetten. In een mum van tijd had hij er toegestuurd gekregen. Dikwijls ook met verhalen of kenmerken van deze overledene. Een gegeven welke hij ook in de film ging verwerken. De film zelf zou Johan dan al lopend volledig zelf maken met een cameraatje en drone, dit betekende soms de camera ergens opstellen dan een eindje terug te gaan om dan er naar toe te lopen of terwijl hij liep ook de drone besturen. Later zou hij dan de film zelf monteren en inspreken. En met een prachtig resultaat zou op het eind van de avond blijken. Voor, tijdens en na de langste looptocht kreeg hij wel materiele en persoonlijke ondersteuning zo zorgden in het begin zijn vriendin Annemie en zoon Pieter voor eten en veel droge kleren. Daarna nam Leo deze taak over, Leo het manusje klusje van alles deed de was en de plas en liet Johan proeven van zijn kookkunst. Vriend Kristof had in zijn klas het project rond ‘de langste looptocht’ en de kinderen plooide dan ook bootjes, blij en fier dat ze zo hun bijdrage konden doen. Verder had je nog oa Vieke en Tijl samen met hun dochter en nog tal van anonieme helpers. Zonder de sponsors was het ook niet mogelijk geweest. Tot slot om te vernoemen het liedje van Kobe Serco dat hij mocht gebruiken in de film. Bij de start van de looptocht in alle weersomstandigheden, zon maar ook veel wind en regen. Steeds met de 100 bootjes in de rugzak heel dicht bij hem.
De film zelf bracht hem op zoveel plaatsen kleine en grote waar personen kunnen geweest zijn maar zeker hetgeen men opgeschreven en gestuurd had weergaven. De internationale versie van deze film kreeg ook al meerdere eervolle vermeldingen en won prijzen op diverse filmfestivals. Een weergave van de rustige maar toch pakkende film is moeilijk te omschrijven, daarom houden we ons gewoon met een samenvatting van wat de mensen meegestuurd hadden en tijdens de film zo intens werd meegegeven.
Wat wil je nog doen? Niets helemaal niets dan duurt het nog wat langer. De zee nog eens graag zien. Ik heb nog tijd, veel tijd. Graffiti muur stond voor: je kleurde alles zo mooi in. Een beeldengroep mensen: je stond altijd klaar als mensen maar gelukkig waren. Je verlegde een steen tegen onrecht, onverschilligheid. Het leven raast voorbij, wat achterblijft neem je nooit meer mee. Gevangen tralies uitbreken wat spookt in mijn hoofd. Het is op dit moment een rollercoaster, hoe alles op zijn kop wordt gezet. Me klaar maken de uitdaging aangaan stapje voor stapje, trede per trede. De wereld het verste niet ver genoeg het mooiste niet mooi genoeg. Tijd, ik ben onderweg, reis verder waarheen ? Verder weg. Wil altijd bij je zijn, laat je niet los. Geniet van de tijd, elke stap is hetzelfde en toch anders. Het Bootje dobbert verder met gedichten van Paul. Je hield zo van groen, bloemen en geuren. ‘Weet je nog’ van Kobe Sercu met weerspiegelingen in het water, bootje langs de kant, licht verandert in wazig zicht. Je hield van muziek, was ook de grapjas, passioneel, zachtaardig, behulpzaam. Een hart van goud. Geniet van je tijd….Je rolt de dag in en uit, doe je ogen eens even toe. Zie de bootjes in het kabbelend water. Eeuwigheid bestaat niet voor u en mij, tijd is niet te stoppen. Elke dag een dagje ouder wat grijzer alleen jij niet jij blijft hetzelfde. Weet je er is maar een handvol mensen om tegen te vertellen over jou. Ik laat me minder inpakken. Gaan naar de horizon naar plaatsen niemand geweest, genieten zonsondergang. Een kaart op de kast, geluk bestaat uit kleine dingen. Je glimlach, het zonnetje in huis zo goed voor anderen. De wind blijft waaien, de zon zal blijven schijnen, mensen blijven mompelen, sterren blijven fonkelen en het gras blijft groeien als ik mijn ogen sluit. Johan liep zo verder op zoek naar de bron van de sneeuw, het had pas gesneeuwd, tot z’n knieën in de sneeuw. Uiteindelijk bij één van de vele meertjes van de oorsprong van de Rijn.
Hier laat ik je gaan. De rust bij het zien van het neerzetten van de bootjes in het rustige water, wat verder wat woeliger water. Het leven dat zo begint en je beleeft.
Overal waar ik kom herken ik jou. Als we weggaan ben je erbij je blijft altijd één van ons. Zo eindigde deze pracht film met al de namen van de overledenen waarvoor een bootje de Rijn afvaart verder naar de Ijzel om dan in Harlingen uit te monden in de zee op weg naar de overkant.
Nog even enkele slotwoord door Ani welke dan ook Johan bedankte voor de realisatie van de film gemaakt heeft. Ze nodigde dan ook iedereen nog uit om even langs de giftshop te gaan waar men ook nog een vrije bijdrage kon doen en verder ook nog om even in ’t Ateliertje of polyvalent lokaal wat na te blijven om wat bij te praten. Het laatste woord was dan nog even voor Johan. Blij omdat je in de stilte voelde hoe men mee opging. Ook ging hij al even er op in dat hij al bezig is met een volgende film ‘Win(d)kracht deze looptocht deed hij afgelopen zomer aan de Franse kust met een kleurrijke vlieger waar hij dagelijks meerdere strikken, elke strik is dan ook opgedragen voor een persoon met kanker welke niet meer fysiek aanwezig is. Wil je meer info dan je hierbij terecht: www.delangetocht.be, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en facebook houtmevast
Er werd dan ook nog flink wat nagepraat over de film en men kon ook nog bij Johan terecht met hun vragen. AC
