De St. Barbaraviering welke de Mijnwerkers Brancardiers nog steeds trouw op haar feestdag 4 december houdt in de St. Jan de Doperkerk Paal werd druk bijgewoond. Hoewel er elk jaar minder mijnwerkers zijn, en als er dan ook nog eens enkele niet kunnen en toch werd de viering door heel wat mijnwerkers uit andere (deel)gemeente goed bijgewoond. Spijtig dat de viering bij ons niet meer gebeurd hoorde men wel eens. Pater Thomas bijgestaan door diaken Louis gingen voor in de mooi , door de MB Paal, uitgewerkte viering. Tijdens de intrede zong het st. Ceciliakoor Paal: Volk van God zijn wij hier samen, je kon er ook nog bijzetten: Volk van st. Barbara zijn we hier samen. Weerszijde van het altaar een beeltenis van de patroonheilige links een mooie potloodtekening en rechts het statige beeld dat normaal links boven het koor richting het volk in de kerk kijkt. St. Barbara is ook steeds het begin van de advent; samen op weg naar Kerstmis. Met het aansteken van de eerste adventskaars liet men ook zien dat ook oud mijnwerkers uitkijken naar het Licht voor de wereld. Gewoon licht dat men in de ondergrond niet had, alleen het lichtje van de mijnlamp later deze van de koplamp op de helm. Maar er was wel veel vriendschap en men deelde vreugde en verdriet met elkander. Laten we nu met het Licht van deze kaars ook vrede en vreugde brengen naar iedereen. In het vergevingsmoment vergeleek men het leven van de H. Barbara door moeilijkheden, strijd en uitsluiting getekend maar nog meer door moed en trouw. Wij hebben ook duistere momenten, maken het zelf donker voor anderen. Denken teveel aan onszelf, sluiten de ogen voor hen die niet kunnen meegenieten van de welvaart, of niet meer stilstaan bij al het goede dat we van U en de medemens krijgen. Proost Patricia Veugen deed voor deze gelegenheid de Homilie, het werd een overzicht van hoe mijnwerkers, mijnwerkers brancardiers en nu ook brancardiers hun werking verstrengeld is met welzijnszorg. Zorg en solidariteit die men onder in de mijn zo fel nodig had, bovengronds deden ze dat verder de zorg voor zij die het minder hebben. Denken we maar even hun inzet voor de zieken tijdens de Banneux- en Lourdesbedevaarten. Nu staan ze nog steeds als eerste klaar, ondertussen zijn er ook de brancardiers erbij gekomen. Welke met open armen worden verwelkomt want mijnwerkers brancardiers sterft langzaam uit. Ook tijdens de adventscampagne helpt men daar waar nodig is.in de voorbeden richtte ze zich tot hun patroonheilige om haar voorspraak bij God om hen bij te staan binnen de kerkgemeenschap, dat we bewuster de advent beleven als tijd van bezinning en verwachting, maar ook de (wereld)leiders voor de zorgplekken van onze wereld: oorlogen en conflicten, arm zijn of verarmen, zij die zwaar ziek, verslaafd of vereenzaamheid zijn. zeker ook voor de mensen met een gevaarlijk beroep, voor mensen op wie we in crisis of nood beroep wordt gedaan. Ook voor allen die van ons zijn heengegaan. Tijdens de offergang werd er een gedachtenisprentje aangeboden met de namen van de mijnwerkers brancardiers, brancardier en mijnwerkers welke sinds st. Barbara 2023 tot op heden gestorven zijn. Na de communie was er tijd voor een woordje van de voorzitter Dominique Aerts. Hij sprak iedereen toe en liet ze zich meenemen terug naar de ondergrond. Het zware werk, de kameraadschap, nu meer dan 30 jaar later houdt men er nog steeds aan om hun patroonheilige te eren maar ook om haar te bedanken dat men het nu nog steeds kan en mag vieren. Daarop zong men met z’n allen het lied van Sint-Barbara een lied welk de kracht maar ook het kleine hartje dat die stoere mannen hebben weergeeft. Nadat pater Thomas de zending en zegen gaf werd het woord nog aan burgemeester Thomas Vints, samen met Thomas waren ook schepenen Jessie De Weyer en Ornella Schreurs aanwezig en na de viering kwamen ook de brandweerlieden toe. De burgemeester ging ook terug in de tijd want de mijnen hebben ook veel welvaart gebracht. Een welvaart waar we nu nog steeds op verder bouwen. Zeker ook een dank aan de mijnwerkers brancardiers Paal om deze traditie, welke behouden moet blijven, met veel energie in ere te houden. Hij nodigde dan ook iedereen uit op de receptie welke de stad aanbiedt achteraan in de kerk. Maar voor men de dorst kon gaan lessen vroeg hij nog even de aandacht voor de podcast “Ondergronds Talent” welke men heeft opgezocht en uitgewerkt. Want er waren veel sporten, gekende en ongekende, welke vanuit de mijnwerkers er waren. Met het grote verschil dat er sporten waren voor ‘de gewone werkman’ en sporten voor ‘de kaderleden’ de ingenieurs. De vijf afleveringen van ‘Ondergronds Talent’ duren elk zo’n 20 minuten en hebben telkens een leuk invalshoek: Aflevering 1: Sport en de mijn, De geschiedenis van sport ten tijde van de mijn. Aflevering 2 & 3: Voetbal en Beringen FC, Herbeleef de hoogdagen van de club en het Beringse voetbal door de ogen van supporters. “Als Beringen FC speelde, had heel Limburg het geweten!” Aflevering 4: De verheven sporten, Ontdek de sporten van ingenieurs en directie, zoals ballet en tennis, en het contrast met de mijnwerkerssporten. Aflevering 5: De vergeten sporten. Unieke verhalen over cyclobal en bocce. “De liefde voor cyclobal zit diep in Beringen.” De podcast is vanaf beschikbaar op Spotify en Apple Podcasts. Meer informatie vind je op www.beringen.be/podcast. en na een mooi stukje te hebben beluisterd kon men genieten en bijpraten tijdens de receptie. In de namiddag hielde de mijnwerkers brancardier Paal en brancardiers Paal nog een gezellige en lekkere namiddag. Wie ‘s avonds nog naar de bekerwedstrijd van een Limburgse fusieploeg van 2 ploegen, net zoals KFC Beringen vanuit de mijnen is gestart. Voor de wedstrijd begon werd er een tifo gehesen welke, zeker voor oud mijnwerkers en hun familie, een zeer mooi eerbetoon was. Een tifo van St. Barbara, de mijnwerker in de ondergrond en daar werd dan de kleurrijke st. Barbara boven gehesen en onderaan de tekst: Diep in de mijn, bij lamplicht zacht, houdt St. Barbara de wacht. Prachtig was het en door iedereen in het stadion zeer gewaardeerd. AC
