Nog een laatste repetitie net voor dat het volk hun plaats innam in de grote zaal. Een duim van dirigent Graziano Buzzerio, jawel iedereen was er klaar voor. Een duim die ze tijdens het concert nog meermaals opstak naar de muzikanten voor hun mooi gebrachte muziek. Het eerste werk dat men speelde was A Joyful Fanfara van Franco Cesarini. Met dit stuk werd eigenlijk de verschillende groepen van de harmonie voorgesteld. Na de koperblazers vloeide de muziek vlotjes door naar de Klarinetten en saxofoons en deze gaven het dan weer verder aan de Hobo’s om dan na deze rustige opbouw over te gaan naar een krachtige climax met het volledig orkest. Zo zou Pascale Rodberg de ganse avond op haar spontane manier de stukken toelichten.  Maar eerst was het nog voorzitter Stefaan Theunis die iedereen welkom heette. Vervolgens bracht men  Send in the clowns van Stephen Sondheim welk hij schreef voor de miusical A Little Night Music in 1973. De 'clowns' in de titel verwijzen niet naar circusclowns, maar is een verwijzing naar 'dwazen' zo verklaarde Sondheim in een interview: "Ik wilde wat theatrale verbeelding in het lied, het is een gezegde dat 'als de show niet zo goed loopt, laat dan de clowns maar opdraven, in andere woorden, laten we er maar grappen over maken. Daarop aansluitend  was het tijd om met Big Groove voor  een ritmisch/ groovy intermezzo te brengen. Feel the Rhythm/ Feel the Rhyme… it is Big Groove-time!! En dit met een solo op de drums gebracht door Tahiane Cuypers. Wel prachtig hoe hij dit deed. Met Milstone van Mario Bürki was het een stuk rustiger muziek. Een simpele melodie met een krachtige indruk op onze ziel dat we denken het weer te horen midden in de drukte van de wereld ... levend in ons brult het door ons innerlijk. Een citaat van Hans Christian Andersen beschrijft perfect wat de componist hiermee bedoelde. En als slot van het eerste deel bracht men nog A Disneyland Celebration met muziek/medley uit één van de meest populaire pretparken aller tijden. En dit precies 100 jaar nadat The Walt Disney Compagnie oprichtte. Het was nu muziek waar zowel jong als oud meewiegde en zongen vanop de stoel, stilzitten was er helemaal niet bij. Stilzitten moest men tijdens de pauze ook niet doen, alhoewel de drank werd door de ijverige garçons tot aan de tafeltjes in de zaal gebracht. Zo kon men ook met de tafelgenoten al terugkijken op een zeer geslaagde eerste optreden van onze Harmonie.

Na de pauze bracht de  Harmonie Hoop in de Toekomst Paal o.l.v. dirigent Graziana Buzzerio  ‘Encanto’ van Robert W. Smith. Deze meeslepende ouverture van Robert William Smith is waarschijnlijk zijn meest indrukwekkende festivalwerk ooit. Hierop nam de voorzitter, niet naar gewoonte, de micro voor toch een heel speciaal gebeuren. Een huldiging van een lid dat al 60 jaar muzikant bij Harmonie ‘Hoop in de Toekomst’ Paal is. Romain Reykers, gelukkig merkte de muzikanten naast hem het op want zelf was hij hierdoor volledig verrast. Stefaan gaf dan het woord aan Jessie De Weyer  schepen van jeugd of op dit moment beter gezegd schepen van eeuwige jeugd. Met een kort interview wist men toch dat Romain op zijn 12^de al interesse had voor muziek te spelen. Een muziekschool was er in die tijd nog niet en noten of dergelijke kende hij ook niet. Alles wat hij later kende was geleerd door de ouder muzikanten. Op zijn 15^de zijn eerste concert speelde op zijn Klarinet welke Maurice Briers hem gegeven had en nu 60 jaar later speelt hij nog steeds klarinet. Wat bij Jessie spontaan op kwam je bent precies werkelijk 60 jaar met je klarinet getrouwd en Romain verbeterd en met de Harmonie. Een Diamanten oorkonde en medaille vanwege ‘Vlamo, gebeten door muziek’ Ook nog een woordje van dank voor zijn inzet al die jaren van de harmonie bij monde van de voorzitter Stefaan Theunis welke hem ook nog een mooi pakket meegaf. Maar ook een woord van dan aan Rita, waar hij dit jaar ook nog eens 50 jaar met getrouwd is. Romain ook namens al de muziekliefhebbers een dikke proficiat!  Tijd om terug zijn plaats in te nemen, en met de Klarinet en al de muzikanten met volle overgave Land of the Healing Waters van Rosano Galante te brengen. Een werk dat deed denken aan een zacht kabbelend beekje dat volgens de legende een herstellende/helende kracht had. Het beekje werd dan woester tot men het gevoel kreeg dat het over iedereen liep en een gevoel van opwekking gaf. In het volgende nummer Sax in the City van Andrea L. Schulte stond de  saxofoonsectie centraal welke een aantal verrassende solo’s brachten. Zo kreeg men een swingende dialoog tussen de saxofoonsectie en het orkest. Hierbij toch even meegeven dat tussen al de grote ook de 14 jarige Jarno stond, hij speelt al 3 jaar Saxofoon en dit hier in Paal en bij de harmonie in Lummen, Chapeau. Wie kent er niet ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie is het mooiste van het land.’ Het paste perfect in deze avond daarom bracht men Selections From Snow White  arrangement Hiroki Takahashi. De eerste lange populaire animatiefilm gemaakt door de legendarische Walt Disney in 1937. En nu komt de frivoliteit nog steeds in de melodieën, zeker nu de harmonie het echt onder leiding van Graziano Buzzerio zo voortreffelijk aangeleerd en gebracht hadden.  Met The Blues Brothers Revue en daar een medley uit dan weet je dat je een spannend perfect stuk van pop of iets lichtere muziek krijgt. Lichter zouden we het niet noemen toen Robbe Bosmans plaats nam achter het drumstel en er zijn solo vol overgave bracht maar niet allen solo ook de drumpartij tijdens de muziek nam hij voortreffelijk voor zijn rekening.

Tijd om toch enkele mensen figuurlijk en of letterlijk in de bloemetjes te zetten. Voorzitter Stefaan Theunis nam daarvoor het woord met een dank aan de vele vrijwilligers voor en achter de toog en coulissen. Het bestuur en al degene welke meegewerkt hebben aan de voorbereiding en opbouw. Zeker een grote dank aan de muzikante voor hun inzet. Technieker Brent Broekmans welke ook steeds de zaal in een aangepast kleurtje zette.  De sponsors welke dit concert mogelijk maakten. En natuur het vele harde werk dat de dirigent Graziano Buzzerio gedaan heeft om de muzikanten op één lijn te krijgen. Dat verdiende toch naast het figuurlijke toch ook een ruikertje bloemen. Ook nog een ruiker voor Pascale Rodberg welke deze avond toch weer mooi aan elkaar bracht na haar vele opzoekingswerk over de gebrachte muziekstukken. En tot slot een dankjewel aan al de aanwezigen niet alleen voor de aanwezigheid maar zeker ook voor het enthousiasme dat vanuit de zaal tot bij de muzikanten kwam alsook het telkens het warm applaus.

Nog een behouden thuiskomst straks nadat men eerst nog Two Worlds van Phil Collins uit de animatiefilm Tarzan in arrangement Taskashi  Hoshibe gebracht heeft. Gelukkig hingen er in de zaal geen touwen want het publiek zou in hun enthousiasme er ook mee gaan zwieren zijn. Nu kon men nog maar met moeite de kreten binnensmonds houden. Natuurlijk kon men ook niet onder een BISnummer uit welke ze ook nog graag brachten, meer wilde men ook wel maar het werd toch tijd om te stoppen men was al lang genoeg bezig vandaag. We mogen zeggen dat de duimen die Graziano Buzzerio  tijden de opvoeringen opstak naar haar muzikanten, wel deze waren meer dan verdiend. Van mezelf en de ganse zaal ook een dikke duim aan iedereen die meegewerkt heeft aan het welsagen van deze avond. AC