In st. Frai was van op tijd te beginnen voor de verpleging en brancardiers om iedereen op tijd verzorgd te hebben en het ontbijt te geven. Iets na tegen half 9 stond iedereen met de rolstoelen voorop na de vlag gevolgd door de trekkarren en de bedevaarders om in stoet over de rode loper naar de Rozenkransbasiliek. De prachtige basiliek met de mooie taferelen volledig gemaakt in mozaïek. Een intrede van de priesters door de erehaag van brancardiers, de verpleging welke zoals steeds de zang verzorgde met priester Wim als voorganger/dirigent. Zo kregen we weer een mooie viering met thema Dienen. In zijn homilie begon vicaris Bart met de vraag wie heeft er al een kapel gebouwd, volledige stilte in de basiliek ook de armen bleven omlaag. Op de vraag wie heeft er al een huis gebouwd bleef het ook nog stil maar gingen er wel al vele handen omhoog. Zo weten we dat er metsers zijn en dieners. Zelf had hij ook nog geen kapel of huis gebouwd maar wel diener geweest toen zijn vader de varkensstal bouwde. Op z’n 15de jarige leeftijd toen had hij zijn vader op een heel andere manier leren kennen, hij bouwde en zelf mocht hij daar aan meewerken door te dienen, zorgen dat z’n vader steeds stenen en mortel genoeg had. Wel zo is het ook met de kerk we dienen Onze Vader maar om een kerk te hebben moet men mensen hebben en wij als dieners kunnen hier aan meewerken om de mensen te motiveren door oa onze ervaring van in Lourdes door te geven. Na de viering kon men de grote kruisweg doen, in st. frai werd deze geprojecteerd en door vicaris B art men mooie teksten, welke ook in het Lourdesbedevaartboekje stond dat de andere onderweg konden raadplegen, voorzien. en dan was er na het middagmaal een vrije namiddag voorzien. De één ging in St. Frai langs waar men de rolstoelen uitleent en de mekanieker stelde alles in het werk om het wiel in orde te brengen, niets teveel. Niets was teveel was alleen maar tevreden als het in orde was en dit dan nog gratis. Bleek dat deze Italiaan jaarlijks 2 maand naar Lourdes komt om de uitleen rolstoelen steeds in orde te hebben. Andere gingen schoppen of een terrasje doen. Ik hoor het in België nog zeggen: Lourdes is gewoon een commercieel gebeuren, daar kan er gewoon op geantwoord worden. Binnen het Heiligdom heb je geen terrasjes je kan wel Bronwater drinken en meenemen zoveel je nodig hebt en schoppen is ook alleen maar in een klein barakje waar je liturgische lectuur en wat voorwerpen vind. In de vooravond gaf Arnout nog een klein doedelzakconcert op vaag van enkele Lourdeskis welke wilde weten hoe dat werkte en al vlug stonden de aanwezigen ook op het terras en in de winkelstraat mensen stil.Na het avondeten begon men zich stilletjes aan klaar te maken voor de kaarsjesprocessie. Ook de regencapes werden voor de rolstoelers te boven gehaald want het was een druilerige avond. Tegen dat de kaarsjesprocessie, waar we met het bisdom Hasselt deze mochten openen, was het mooi opgeklaard. De bedevaarders vertrokken vervolgens met een brandende kaars en de zieken , voor de veiligheid, met een led kaarsje. Zo zagen we ook de verlichte gekroonde O.L.Vrouw gedragen worden die achter de bedevaarders en voor de vele toeschouwers die langs het,5km lange traject stonden en zich bij aansloten. Voor de ingang van de Rozenkransbasiliek stond het koor en lezers bestaande uit bedevaarders van overal opgesteld. De gebeden en het mysterie van het licht werd door Chapelijns van Lourdes gedaan, het Nederlands door onze Limburger Dominique Drijkoningen. Het voordeel van de processie te mogen openen is ook dat de rolstoelen ook op de eerste rijen stonden en een mooi overzicht hadden. Na de ceremonie kwam plots, redelijk snel, uit het koor de mekanieker om komen te vragen of alles nog in orde was, anders kwam hij nog mee. Van service gesproken. Terug in het zorghotel was het hoogtijd om met de hulp van de verpleging en brancardiers het bed op te zoeken want het zou weer vlug vrijdagmorgen zijn. AC
