Charel is goed geplaatst om het verhaal te vertellen want hij is op de kermis geboren en heeft nooit een ander leven gekend. “Omdat ik er geboren ben, wil ik er ook sterven”, zegt Charel beslist. Hij krijgt vertelondersteuning van Petra Byloos, dochter van zijn zus Annie, ook al een heel leven op de kermis, en haar man Geert Gybels die pas later in het vak stapte.

“Mijn grootouders Vandebosch-Triekels zijn op de kermis begonnen met schommels, een ketting/zwiermolen en ballonnen, begint Charel zijn verhaal ver terug in de tijd, “mijn ouders Jo Van Poppel en Trien Vandebosch traden in hun voetsporen maar wel een kindermolen en een schietkraam. Mijn echtgenote komt ook uit een kermisfamilie. Ik ben op 2 mei 1955 op de kermis van Tervant geboren.

Vanaf mijn 12de ging ik in de vakanties al mee naar de kermis en stond ik achter de schietbarak. Toen ik 20 jaar werd, heb ik alles overgenomen. Ik sta sindsdien onafgebroken op de foor. Mijn ganse familie werkte op de kermis, alleen ons Marie nauwelijks. Mijn zus Annie had een viskraam die later werd overgenomen door haar dochter Petra Byloos. Zus Martine overleed vroeg en haar kindermolen bleef ook in de familie. Geert Gybels, man van Petra bedient hem nu. Mijn broer René had een lunapark. Mijn zoon Davy trekt nu ook met een lunapark rond maar doet uitsluitend kermissen in de provincie Antwerpen. Ik doe nu nog 23 kermissen per jaar, vroeger waren er dat iets meer.”

De vierde generatie

Petra , de dochter van Annie Van Poppel en Gust Byloos, nam al op 19-jarige leeftijd de viskraam van haar moeder over. “Ze overleed vrij jong”, haalt Petra herinneringen op, “ik combineerde dan 12 jaar lang een andere job met de kermisattractie. Nadien en tot vandaag doe ik uitsluitend kermissen. In 2002 leerde ik mijn man Geert Gybels kennen. Hij kwam niet uit een kermisfamilie maar zou er toch volledig in geraken nadat we de paardenmolen van tante Martine overnamen en hij sinds 2007 de molen bedient. Ik ben de 4de generatie met Van Poppel en kermisbloed in mijn aderen. Ondertussen is de gouden tijd van de kermissen wel wat voorbij maar ik doe het graag. Het is mijn leven. Ik blijf het doen.” “Ik ken ook niets anders”, voegt ze er nog lachend aan toe. Geert Gybels heeft wat minder kermisjaren op de teller staan maar deelt toch zijn ervaringen. “Ik heb me vlot kunnen aanpassen aan een leven dat ik niet kende”, zegt hij, “maar dat aanpassen moest van twee kanten komen en dat is ook gebeurd. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan zeker! Wij brengen vertier met de kermis maar de mensen kunnen al eens lastig doen omdat we parkeerplaatsen innemen of als het slecht weer is. Er is niet altijd voldoende begrip terwijl we toch voor wat animo en plezier zorgen.”

Of er nog een vijfde generatie binnen het Van Poppelgeslacht op de kermis verschijnt, is nog niet duidelijk. Petra en Geert hebben met Jeppe en Senne een tweeling maar ze zijn nog wat jong om nu al te weten wat ze later willen gaan doen.

Petra Byloos wil ter afronding van dit kermisverhaal toch nog een idee kwijt :”Ik loop al meerdere jaren rond met het plan om in de winter, zoals bekend een stil seizoen voor ons, een indoorkermis te organiseren samen met nog enkele andere foorkramers. Een geschikte en betaalbare locatie vinden is echter niet makkelijk. Wie helpt mij!”

(tekst & foto’s Martin Vanierschot)