Dankjewel om het beste in ons naar boven te halen …

Dankjewel om onze jeugd zo bijzonder te maken …

Dankjewel voor je geduld. Want geduld, dat had je nodig, en nog geen klein beetje. 

Dankjewel ook voor je gevoel voor humor. Je zat nooit om een grapje verlegen. Je hebt ons van alles wijsgemaakt maar je stond wel altijd voor ons klaar. 

Dankjewel voor je enthousiasme, de honderden anekdotes en evenveel mooie herinneringen aan jou op kamp, op concertreis, in de zaterdagavondmis en op optredens … 

Enkel wanneer je ons meenam in je kleine autootje waren we misschien iets minder enthousiast. Je nam het namelijk niet altijd zo nauw met de verkeersregels. Gelukkig had je een goede engelbewaarder ...

Maar vooral, meneer pastoor, dankjewel voor de vriendschap, de band die je smeedde met en tussen de Buitingklokjes.  Je liet ons zingen over 'ware vriendschap'. 

We zongen dat ook de dood die band niet kan breken. Daarom klinken onze stemmen hier vandaag. Bram Vermeulen zong 'ik ben pas echt dood als jij me bent vergeten'. Wel, wij zullen je niet vergeten. Want we blijven alle mooie herinneringen koesteren. Je bent een belangrijk deel van onze jeugd. We zullen nog zingen en we zullen nog heel vaak aan je denken. 

Rust nu maar, lieve meneer pastoor, je hebt voor altijd een plaats in ons hart.