Jaarlijks organiseert de Adviesraad Andersvaliden 2 inleefdagen voor de leerlingen van het 4^de leerjaar. Al de basisscholen van Beringen kunnen zich hiervoor in oktober inschrijven. Door omstandigheden was op maandag enkel De Buiteling aanwezig, op donderdag waren het de SBS Koersel, Picardschool, De Hoeksteen, De Horizon en Mozaïek. Na het welkomstwoord door schepen van Welzijn en voorzitter André Caubergs die de planning van de dag toelichtte. Kon men vervolgens met de leerlingen 4^de jaar verzorging van st. Lutgart mee naar de eerste workshop. Met een doorschuifsysteem leerde men verschillende leefwerelden van personen met een beperking kennen. Beginnen we nu bij de Doven waar Kristien iedereen als doofstomme vrouw verwelkomde, zo ook met de leerlingen, leerkrachten en begeleiding met gebarentaal communiceerde over de naam, drinken ingieten, sport, hobby's. Dit ging heel goed, verwondering toen plots bleek dat Kristien begon uit teleggen dat je zo maar niet kan zien wie doof, slechthorend is. Maar je er toch perfect mee kan ‘praten’. Met een volgende foto liet ze haar job zien: Gebarentolk bij de het journaal op Karrewiet. Annie en Mia namen de leerlingen verder mee in de leefwereld zelf, hoe weet je wanneer de bel aan de voor- of achterdeur gaat? De wekker loopt af, oei hoe worden ze wakker. Maar ook leerde men praktisch bv liplezen en met een blaadje Vlaamse gebarentaal hun naam spellen. De volgende workshoppen waren de van de leefwereld van blinden en slechtzienden. Eerst bij Nick en zijn blindengeleidehond Coda. Eerst een filmpje ’je huis onder de loep’ waar men zag hoe een kind van hun leeftijd zich een gewoon leven leidde, op straat, naar de winkel… Interessant was natuurlijk toen Nick het werkharnas bij Coda aandeed. ‘Niet aaien’ staat op de beugel. Een woordje uitleg van Nick leerde dat op dat moment hij aan het werk is en niet mag afgeleid worden om Nick overal heen te begeleiden. De tram, bus, zebrapad en al de gewone dingen waar iedereen in het leven aan deelneemt. Coda we gaan naar de deur, geen probleem. In de gang deed Nick het werkharnas uit en vanaf dat moment is Coda een gewone hond, en voor de kinderen eentje die zich ook nog graag laat strelen. Georges op maandag en z’n zus Gerda op donderdag leerde vervolgens met verschillende brillen de verschillende gradaties van slechtziendheid ervaren. De groep even per 2 naar buiten begeleiden om dan een blindenmasker op te zetten en dan met de witte stok, en met begeleiding van je medeleerling, je weg te vinden in het park. Halverwege werden dan de rollen omgekeerd en werd de begeleider blind en de blinde werd begeleider. Zo ging men terug naar het OC, grappig maar zeer leerrijk was als men toch nog in een struik liep of tegen de muur. In de volgende workshop namen Tania en Ronald hen mee in hun leefwereld met een fysieke beperking, beide in een rolstoel. Mooi was het toen de kinderen hoorde dat ze ook een koppel zijn. En met vele hulpmiddelen en de nodige ondersteuning zelfstandig wonen in de huisjes naast woonvorm Beukenveld in Paal. Verder ging het naar de grote zaal waar de helft van de groep kennismaakte met rondgaan op krukken, de trede nemen en een hellend vlak nemen maar ook even met de tillift van de ene stoel een 6à7m verder op een volgende stoel verplaatst te worden. De andere helft van de klas was ondertussen in de hal in een rolstoel gezet in 2 groepjes om voor het eerst een tafel te dekken. Natuurlijk met de nodige hindernissen. Even met een spelletje geïnspireerd op basketbal moest een grote teerling op hun tafel gelegd te worden. Een laatste leefwereld was deze van mensen met autisme waar de leerkrachten van Vibo st. Barbara klaarstonden. Autisme is geen ziekte, maar wel een heel andere leefwereld. In de eerste workshop hieromtrent kreeg men via verschillende filmpjes te zien hoe verschillende prikkels hun leven kunnen verstoren. Tijdens de laatste sessie leerde men dit dan in de praktijk. Bv. Een tekening maken met flikkerend licht op de tekening, geordend of ongeordend aan een opdracht beginnen, tellen met veel geluid om je heen of wat eet je het liefst een mooi of onsmakelijk uitziend stukje cake. Jawel men eet met de ogen en wat men kent, bleek dat het mooie te zout was en het onsmakelijk uitziend gewoon wat kleurstof bevatte maar toch oo zo lekker was. Nog een spelletje galg spelen en dan dat op het laatste afgebroken want de tijd is om. Tijdens het afsluitmoment door de voorzitter werden de vrijwilligers met een hartelijk applaus bedankt, voor de doven deed men dat ook in gebarentaal. Wel het waren dagen waar men heel veel van opgestoken heeft en nog lang zal herinneren bij het zien van personen met een beperking. Ze weten nu wel dat personen met een beperking hetzelfde doen als zijzelf maar op een andere manier. AC