Aan de tennis stonden de vuurkorven om zich nog even op te warmen om vervolgens met 62 tennisvrienden Paul te volgen. Langs de Oude baan en Watermolenstraat ging men in Paalstraat de brug over om daarna dadelijk rechts af te slaan. Het asfalt was nu voor enige tijd onder de voeten verdwenen. Door boswegen en de onverharde Zwarte Beekstraat ging men verder om zo een mooi stukje van de Vallei van de Zwarte Beek te doen. In de Heg en Hekstraat was er terug asfalt maar nog steeds rustig. Even langs de drukke ‘dodenweg’ om vervolgens rechts af te slaan en de Gestelsebrug te nemen. Eindelijk was het rustpunt er, niet dat men al zo moe was maar de tafel met allerlei borrelflessen stond er klaar. Wel het deed deugd. Terug op weg naar de Broekkant om daar op zeker moment rechts af te slaan en letterlijk een veldpaadje te nemen om zo naar de bosrijke streek te gaan. Boven linksaf zodat men een mooi zicht kon krijgen op de vallei van de Zwarte Beek. Wel zo genietend kwam men terug toe aan het clublokaal waar de vuurkorven nog branden en ondertussen de soep warm was en de broodjes klaar om de hongerige magen te stillen. Honger gestild kon men aan de statafels tussen de vuurkorven nog verder genieten van een borrel, glühwein en voor oa ook de kinderen was er ook nog warme chocomelk. Wel het was weer een fijne wandeling, het deed deugd zo eens op een andere manier met je tennisvrienden een babbel te doen. AC