Voor een bomvolle zaal gaven de Buitingklokken, na meer dan 20 sabbatjaren, een uniek concert en dit in meerdere betekenissen.
Het concert was “uniek”, eenmalig maar tegelijk ook “uniek” omwille van het niveau van de avond, zowel muzikaal als qua omkadering.
Het begon al bij de professionele presentatie van Buitingklok Kim Neuskens die heel het verhaal van de zangvereniging een avond lang vertelde op een bijzonder vlotte en aangename manier.
Het “sprookje”, zo werd het genoemd, begon bij een moedige Pastoor die een meisjeskoor wilde oprichten en die stemmetjes ging rekruteren in de meisjesschool.
Het werd de voorzichtige start van een mooi verhaal met zangkampen, eucharistievieringen, buitenlandse reizen, concerten, Vlaamse en Europese wedstrijden maar vooral met veel gelach, gebabbel, plezier en … vriendschap.
Voor de pauze werden de aanwezigen meegenomen op een reis door de tijd vanaf de start naar de stemmige kerstvieringen en de talrijke wedstrijden waaraan werd deelgenomen.
Een van de eerste optredens van het nieuwe kinderkoor vond plaats in OC De Buiting en dit naar aanleiding van de viering van de 100e verjaardag van Dictus Bomans in 1985.
De Buitingklokjes waren toen nog een rasecht kinderkoor van lagere schoolmeisjes die echte kinderliedjes zongen.
Dan volgde een bijzonder “dankjewel” aan pastoor Clijsters, stichter van het meisjeskoor.
In een filmpje dat werd vertoond vertelde de Pastoor openhartig over de start van het koor.
In wezen was het een “bende ongeregeld” waarmee hij aan de slag moest. Discipline was er nooit, en tot op de dag van vandaag nog steeds niet, de sterkste kant van het koor. Maar dat belette hen niet om op wedstrijden te schitteren. Op het Europees Muziekfestival voor de jeugd in Neerpelt haalden ze niet minder dan 87% en behaalden daarmee een “eerste prijs”.
Pastoor Clijsters maakte van een hoop giechelende “ Paalse bakvissen” een echt zangkoor.
In de krant werden de Buitingklokjes achteraf door de jury beschreven als “een grote, homogene en gedisciplineerde groep met een frisse, goed gearticuleerde koorklank”.
De Buitingklokjes luisterden jarenlang de middernachtmis op met Kerstmis. Uit dit kerstrepertoire werden enkele bekende en minder bekende liedjes gezongen.
De Buitingklokjes van toen zijn ondertussen allen volwassen vrouwen geworden met een eigen gezin en kinderen. Alhoewel nog bijna de helft van de klokken in ons dorp woont, zijn er ook velen uitgezworven over heel Vlaanderen en Wallonië tot in Amerika toe.
In gedachten ging de groep dan met een toepasselijk lied, gezongen door Henny Claes, naar Cindy Carmans , die er jammer genoeg niet meer is.
Veel aandacht ging ook naar het jaarlijks zangkamp in de bossen van Opoeteren. Het voelde als een echte jeugdbeweging met slapen in tenten, ravotten in de bossen, met leiders en kookouders. Elke morgen werd de vlag gehesen en ’s avonds liet men diezelfde vlag zakken bij het zingen van het avondlied. Toen de Buitingklokken dit “avondlied” inzetten vanuit de zaal was het nostalgie troef en werd menige traan stilletjes weggepinkt.
De Buitingklokken werden stilaan een begrip in Paal en moesten niet alleen de zaterdagmis opluisteren maar werden ook gevraagd bij huwelijksmissen en allerlei plechtigheden. Altijd stonden ze ten dienste van de “goeie zaak”.
Ook de opbrengst van dit benefietconcert ging integraal naar “Benefits 4 kids”, een vzw opgericht door een van de Buitingklokken, nl. Cindy Meyen. Cindy gaf graag uitleg bij haar initiatief en over de verschillende activiteiten ten voordele van de zwakste kinderen in Paal en omstreken.
De mooiste herinneringen hielden de Buitingklokken over aan hun buitenlandse reizen.
Al voor de val van het ijzeren gordijn trok men naar Tsjechoslowakije. Later werden uitwisselingen georganiseerd met een Italiaans koor, een koor uit Hongarije en later nog een Tsjechisch koor. De herinneringen aan die mooie tijd werden verlevendigd door het zingen van enkele van de mooiste liedjes uit het toenmalig repertoire in een voor hen, (toen nog) onbekende, taal.
Zonder de betekenis te snappen van de gezongen tekst beseften de Buitingklokken toen, zoals nu, dat het uiteindelijk allemaal draait om de vriendschap.
Deze hechte vriendschap was en is de rode draad door heel het verhaal van de Buitingklokken en ook door de prachtige concertavond.
Deze muzikale avond werd voorbereid door een “kernteam”,bestaande uit Kathleen, Dominique, Myriam en Cindy die tijd noch moeite spaarden. Carine Helsen en vooral Petra Huysmans leerden de liedjes opnieuw aan en dirigeerden het koor.
Er was ook professionele hulp van buitenaf. Mireille Dirix strikte een professionele regisseur/producer die heel het optreden en vooral de visuele en technische omkadering voor zijn rekening nam en tot in de puntjes voorbereidde.
Het enthousiaste publiek nam afscheid van de “Buitingklokken anno 2019”. Iedereen die meewerkte werd bedankt met een gul applaus tijdens een staande ovatie.
.