Omdat dit debat rechtstreeks uitgezonden werd door TVL, werd een strikte timing gevolgd die maakte dat onderwerpen wel even aangesneden werden maar dat niemand een echte visie kon ontwikkelen en presenteren.
De journalisten van dienst zoomden soms in op “oude koeien”, op details of oneliners.
”The show must go on!”
De thema’s waren nochtans goed gekozen.
“Integratie” is en wordt steeds meer een heikel thema.
De echte tegenstelling tussen be-Mine, dat alle aandacht en middelen krijgt en de vlakbij gelegen “mijncité” waar segregatie troef is, werd niet aangekaart. De gestage groei van dat deel van Beringen-Mijn naar een soort getto wordt publiek niet of onvoldoende onderkend.
In Beringen-Mijn, nochtans deel van het kleinstedelijk gebied, groeien de sociale, ruimtelijke en culturele problemen (scholen).
Dat in het TVL-debat men bleef steken in een discussie over de taalkwestie en een remedie zocht in een culinaire Stationsstraat, was ondermaats.
Feit is dat er nog geen visie is op een globaal ontwikkelingstraject voor Beringen-Mijn.
Het be-Mine toerisme of nieuwe plannen voor het mijnstadion kunnen die kwestie niet oplossen.
Een vermeende tegenstelling tussen be-Mine en de dorpen van Beringen werd wel aangekaart.
Naast de kwestie!
Er is helemaal geen tegenstelling tussen een dorpenbeleid dat zou moeten gevoerd worden en de ontwikkeling van een toeristisch prestigeproject, gesponsord door hogere overheden en privé-investeerders.
Ook het aftands pleidooi van burgemeester Webers voor de afschaffing van de postnummers verborg een dieper liggend misprijzen voor de sociologische realiteit van historisch gegroeide dorpen waar mensen zich nog altijd met elkaar verbonden voelen en hun lokale identiteit koesteren.
Dat de Burgemeester de fusie van Beringen een “gigantische mislukking” noemde, was de dooddoener van de avond.
Op de vraag of een fusie van Paal met Tessenderlo en Ham beter zou zijn, kwam geen antwoord.
De echte kwestie, of Beringen na de verkiezingen van 2019, op zoek moet naar nieuwe schaalvoordelen in een grotere fusiebeweging binnen West-Limburg, kwam niet aan bod.
Wat ook sterk opviel was dat een visie op de inhoudelijke invulling van een dorpenbeleid nog altijd ontbreekt.
“We mogen de dorpen niet vergeten!”, daarover is iedereen het eens.
Maar wat betekent dat?
We hebben toch een nieuw dorpsplein aangelegd in Paal!
De bocht van stadsontwikkeling naar algemene dorpsontwikkeling moet nog genomen worden.
Daarom moet in de volgende bestuursperiode de basis gelegd worden voor een participatief ontwikkelingstraject voor heel Beringen.
Eerst moeten we echter visie ontwikkelen in een master- en beeldkwaliteitsplan.
Dergelijke plannen creëren niet alleen een kader voor het toekomstig ruimtelijk beleid maar geven ook inzicht in de kwaliteiten van de verschillende dorpen. Zij maken duidelijk op welke wijze nieuwe of toekomstige ontwikkelingen met deze plannen kunnen verzoend worden.
Vanuit de identiteit van de dorpen wil zo’n plan de belangrijkste cultuurhistorische en landschappelijke kwaliteiten behouden en versterken.
Werken aan de beeldkwaliteit van een stad of dorp is werken aan de leefbaarheid.
Het plan geeft inspiratie en concrete ideeën voor heel wat beleidsdomeinen. Het woonbeleid en bejaardenbeleid komen aan bod maar evenzeer voorstellen voor nieuwe fietspaden, voor parken en pleintjes.
Uiteindelijk gaat het om het krijgen van een visie op de totale ontwikkeling van een dorpsgemeenschap met externe hulp in een participatief traject.
Het gevaar dat het huidige centralistisch denken over stadsontwikkeling in Beringen grotendeels wordt voortgezet, is reëel.
In de eerste teksten die de basis moeten vormen voor het nieuwe beleidsplan 2019-2025, wordt de bocht in de richting van een specifiek dorpenbeleid alleszins nog niet genomen.
paalonline
{gallery}2018/Activiteiten/TVLDebat{/gallery}