Het was vroeg in de nacht, dankjewel verpleegkundige om me al om 3u komen op te halen. Terwijl de meeste Paalse bedevaarders in Paal opstapte was het voor de minder mobile en verzorgende om 5u in verzamelen in Hasselt. Inladen en wegwezen naar Tourcoing waar de mijnwerkers Brancardiers, Brancardiers en jong Brancardiers klaarstonden om alles over te laden in de trein. Ook de begeleiding voor de minder mobile, wat niet altijd even simpel is. Tijdens de rit in de TGV enkele bezinningsmomenten, de jaarlijkse treinquiz opgemaakt door de jongeren. Deze verraste iedereen ook met een bezoek om hen uit te nodigen om naar de ‘Bruiloft van Kana’ te komen op zaterdag. In Lourdes zagen we terug regen en niet een beetje! Dus in de gietende regen, welke welliswaar door onze komst stopte zodat alles in de omgekeerde richting dan Tourcoing uit te laden en dan terug in de bussen en camions, goed kon verlopen om zo veilig en wel in het hotel toe te komen en nog een maaltijd te nuttigen, weer te verbroederen en dan oogjes dicht en snaveltjes toe.
Na de wasbeurt werd de nationale feestdag met het zingen van de Brabaçonne ingezet. Een heerlijk ontbijt om kort daarna zich op te stellen om in stoet naar de openingsviering te gaan. De openingsviering welke in het teken stond van het Lourdesthema: ‘Doe maar wat Hij u zeggen zal’ maar ook met deze van het bisdom: ‘Je bent bemind, Je bent geroepen’. Met deze stemmige viering, bezinningen en het meezingen , het aanbrengen van al de intenties (welke later aan de grot worden neergelegd) en van de aangepaste liederen was de bedevaart nu echt begonnen. Op het einde van de viering kreeg men uit de handen van de Jong Brancardiers een button met een stukje uit de teken van het jaarthema van het Bisdom. Tijd om de groepsfoto van de Limburgse Diocesane Lourdesbedevaart 2018 te nemen voor de Rozenkransbasiliek.
In de namiddag werd de viering ‘De Bruiloft van Kana’ verzorgd door de Jong Brancardiers. Je moet zeggen een juweeltje hoe ze dit oude verhaal zo met een hedendaags tintje weergaven. Het bruidspaar dat toekwam, de dans en dan er is geen wijn meer. Het aanbrengen van het water werd gedaan onder de vorm van 6 getuigenissen, getuigenissen telkens mooi ingeleid door de jongeren. Geloof na verlies, Het groeien in het geloof tot diaken worden. Hoe het geloof iemand uit een diepe depressie kan halen, Hoe beleeft en groeit een jongere het geloof tot jong Brancardier. Geloof beleving tijdens je ziekte, handicap en tot slot deze als Mijnwerker Brancardier. Elk een diepe getuigenis die veel deed nadenken en meeleven – beleven. Na elke getuigenis werd de kruik met water gevuld en kreeg de getuigende een glas wijn uitgegoten uit dezelfde kruik. Het was stil heel stil ook nog toen de jongeren verder gingen met hun bezinningen. Zelfs Paul, de voorzitter LDB, had een krop in de keel aangedaan door deze aangrijpende getuigenis. Bij het einde kregen ze dan ook een hartelijk applaus voor de getuigenissen maar ook zeker voor de jongeren die dit zo mooi voorbereid hadden. Bij het eind van een bruiloft hoort ook een geschenkje, wel ook hier hadden de jongeren bij stilgestaan en gaven iedereen een toepasselijk doosje met een flesje water en …wijn.
De sacramentsprocessie welke ook weer indrukwekkend ingetogen was sloot dan deze dag af. AC
{gallery}2018/Activiteiten/Lourdesbedevaart/03_dag_1-2{/gallery}